เผยจิ้นไม่ทันสังเกตเห็นคนชุดดำ
เขาเร่งฝีเท้าไปยังโลงน้ำแข็งใบแรก ดาบพาดข้างกาย
หลิวขาเป๋หยุดตาม “ซื่อจื่อน้อย ระวังอาจมีเล่ห์กล”
“ให้ข้าเปิดเองเถิด!”
“ไม่เป็นไร” เผยจิ้นโบกมือ
“แผ่นตราลับหมาป่าดำยังอยู่ในมือข้า พวกมันไม่กล้ากำเริบเสิบสานหรอก”
“เจ้าตรวจป้ายทหาร ส่วนข้าตรวจร่าง”
เผยจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่าให้สิ่งใดเล็ดลอดไปได้”
“เช่นนั้นก็ได้” หลิวขาเป๋พยักหน้าเล็กน้อย
จากนั้น
ทหารเถื่อนสองนายก้าวเข้ามา ใช้ขวานสั้นฟันแม่กุญแจเหล็กบนฝาโลง
โซ่ตกกระทบพื้น ส่งเสียงหนักอึ้ง
ทั่วป๋าเฮ่อหลานถือดาบนั่งอยู่บนหลังม้า
หน้าไม้ของทหารหมาป่าครามสามพันนายยังคงเล็งตรงไม่เบี่ยงเบน
ทั้งหมดมุ่งเป้าไปที่เผยจิ้น!
“เผยจิ้น ฟังข้าให้ดี!”
“ตรวจศพเสร็จแล้ว ต้องส่งแผ่นตราลับมาให้ข้าทันที”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเอ่ยเสียงเย็น “มิฉะนั้น วันนี้เจ้าต้องตายแน่!”
“เจ้าจะรีบร้อนไปไย?”
เผยจิ้นยกฝาโลงขึ้น “กลัวว่าข้าจะตรวจพบอะไรหรือ?”
สีหน้าทั่วป๋าเฮ่อหลานพลันเคร่งขรึม “ข้าไม่ใช่คนต่ำช้าไร้ยางอายเช่นนั้น!”
“ในเมื่อเลือกทำการแลกเปลี่ยนแล้ว ของที่นำมาแลกย่อมเป็นของจริง!”
เผยจิ้นไม่สนใจเขา สายตาจับจ้องโลงน้ำแข็งตรงหน้า
เนื้อหนังบนร่างในโลงน้ำแข็งสลายไปเกือบหมดแล้ว
เหลือเพียงเกราะที่แตกเป็นริ้ว เศษผ้า และกระดูกสีขาวโพลน
“แปลกนัก เหตุใดศพจึงเน่าเปื่อยรุนแรงถึงเพียงนี้?”
“อากาศเช่นนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้” เผยจิ้นรู้สึกประหลาดใจ
จากนั้นเขาก็ตรวจสอบกระดูกอย่างละเอียด
นิ้วก้อยมือซ้ายของศพงองุ้ม กระดูกช่วงหนึ่งงอกผิดรูป
“ไม่ผิดแน่...เป็นคุณชายใหญ่!”
น้ำตาของหลิวขาเป๋เอ่อทะลักออกมาทันที
เมื่อองครักษ์ประจำตระกูลที่เหลือด้านหลังเห็นเช่นนั้น ก็อดสะอื้นตามไม่ได้
ซื่อจื่อแห่งโหวแห่งแดนเหนือผู้เคยเกรียงไกรเพียงใด!
แต่บัดนี้กลับเหลือเพียงโครงกระดูก...