“จงกลืนกินให้ข้า!”
สิ้นเสียงของเผยจิ้น!
ไอพิฆาตรอบด้านผสานเข้ากับความเคียดแค้นอัดแน่นของเหล่าทหารที่เพิ่งสิ้นชีพในสนามรบ
บัดนี้มันพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง ทั้งหมดหลั่งไหลมารวมกันที่ร่างของเขา!
“เจ้าหนุ่ม กล้ากลืนกินจริง ๆ ด้วย!”
“แต่สิ่งที่ข้าชอบก็คือความบ้าระห่ำของเจ้านี่แหละ!”
แรกเริ่ม วิญญาณเตาหลอมเป็นกังวลอย่างยิ่ง
ความเคียดแค้นในสนามรบปะปนกับพลังปีศาจ อานุภาพไร้ขอบเขต
หากเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย เผยจิ้นต้องตายอย่างแน่นอน!
ทว่าพอเห็นเผยจิ้นบ้าระห่ำถึงเพียงนี้ วิญญาณเตาหลอมก็อดนึกถึงความทรงจำเมื่อหลายร้อยปีก่อนไม่ได้
เงาร่างกำยำที่ชโลมไปด้วยโลหิตค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด
นั่นคือบรรพชนแห่งตระกูลเผย—เผยซานเหอ!
เผยจิ้นในยามนี้กับเผยซานเหอในครั้งนั้น แทบจะเหมือนกันทุกประการ
ล้วนเป็นคนบ้าระห่ำทั้งคู่!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
“ดี! เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าอีกแรง!”
“อดทนไว้ให้ดี!”
“วางใจเถิด ข้ารู้ขีดจำกัดของตนเอง”
เผยจิ้นกัดฟันแน่น ดวงตาทั้งสองข้างพลันมีเส้นเลือดฝอยแดงก่ำ
“นี่เป็นสารอาหารที่ส่งมาถึงปาก
ข้าจะพลาดได้อย่างไร!”
ไอพิฆาตสีดำแดงอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะลวงเข้าสู่ทวารทั้งเจ็ดของเผยจิ้นอย่างบ้าคลั่ง
มันกรูไปตามเส้นลมปราณทั่วร่างอย่างไร้ทิศทาง
ความเจ็บปวดราวกับเนื้อหนังถูกฉีกทึ้งทีละชุ่นทำให้โลหิตผุดซึมออกจากผิวหนังของเขาในพริบตา!
“อึก...”
เผยจิ้นส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ด้วยความเจ็บปวดจากลำคอ
เห็นได้ชัดว่านี่คือสัญญาณว่าร่างกายกำลังจะพังทลาย
แต่เขากลับไม่ถอยแม้แต่ครึ่งก้าว
เจตจำนงอันน่าสะพรึงกลัวที่ขัดเกลามาจากชาติก่อน ในฐานะราชันหน่วยรบพิเศษ ผ่านสมรภูมิกระสุนห่าฝน!
ไม่มีทางยอมให้เขาละทิ้งทุกสิ่งในยามนี้เด็ดขาด!
เขาฝืนกดไอพิฆาตปั่นป่วนวุ่นวายเหล่านั้นลงสู่ทะเลปราณในตันเถียนทั้งหมด!