กลิ่นคาวเหม็นของโลหิตปีศาจลอยตามลมเหนือที่คำรามก้อง
กรอกย้อนเข้าไปถึงใจกลางค่ายหน้าของชนเผ่าป่าเถื่อน!
“แย่แล้ว!”
“โลหิตปีศาจนี่ต้องมาจากสัตว์ปีศาจขั้นสองขึ้นไปแน่!”
“ต้องเกิดเรื่องแน่...”
แม่ทัพเผ่าป่าเถื่อนยังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงกรีดร้องจากที่ไกลก็พลันดังขึ้น!
“อ๊าก!”
“ไสหัวไป อย่ากัดข้า!”
สุนัขทหารหลายสิบตัวที่ผูกไว้ริมรั้ว ทำหน้าที่เป็นยามเฝ้าระวัง
หลังจากได้กลิ่นโลหิตปีศาจ ดวงตาของสัตว์เดรัจฉานเหล่านั้นก็แดงก่ำและปูดโปนขึ้นในชั่วพริบตา
พวกมันอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวเย็นเยียบเรียงราย ก่อนพุ่งกัดต้นขาของทหารเถื่อนที่จับสายจูงอย่างบ้าคลั่ง
เสียงกรีดร้องโหยหวนพลันดังขึ้น
ทว่า!
การคลุ้มคลั่งของสุนัขทหารเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ทหารม้าหนักชนเผ่าป่าเถื่อน 5,000 นายเพิ่งตั้งค่าย ม้าศึกหลายพันตัวถูกผูกติดกันแน่นกับหลักไม้
กลิ่นฉุนของโลหิตปีศาจพัดผ่านสายลมและหิมะเข้าไปในฝูงม้า
ชั่วพริบตา ก็จุดชนวนความหวาดกลัวดั้งเดิมที่สุดในตัวสัตว์เหล่านั้น!
ม้าศึกตัวสูงใหญ่สีดำสนิทยกขาหน้าขึ้น ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
กีบม้าแข็งแรงกระทืบลงบนพื้นโคลนอย่างแรง กระชากหลักไม้หนาเท่าปากชามถอนขึ้นมาทั้งราก
ม้าศึกคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ พุ่งชนกระโจมหนังวัวข้าง ๆ จนพังยับ
“รีบหลบ ม้าตื่นแล้ว!”
เหล่าทหารโล่ดาบชนเผ่าป่าเถื่อนที่รวมตัวกันแน่นเพื่อสังหารเผยจิ้น ยังไม่ทันได้จัดขบวนให้กระชับ
ก็ถูกฝูงม้าศึกหุ้มเกราะที่เสียสติไปแล้วพุ่งชนเข้าใส่
กีบม้าหนักหน่วงเหยียบกระดูกอกของทหารเถื่อนจนแหลกสลายอย่างไร้ปรานี
เสียงกรีดร้องและเสียงกระดูกแตกดังระงมไม่ขาดสาย!
ชั่วขณะนั้น โลหิตไหลนองเป็นสายน้ำ!
วงล้อมสังหารที่แต่เดิมดูแน่นหนาจนไร้ช่องโหว่พังทลายลงทันที