“หอเป่ยหมิง?”
เผยจิ้นกำลังจะซักถาม ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนหลายครั้งดังมาจากต้นธารใต้ดิน
ทันใดนั้น กลิ่นคาวน้ำมันก็ลอยปะปนมากับไอน้ำ เข้าสู่จมูก
ฮั่วชิงอู๋ย่อตัวลงริมธาร ใช้สันดาบเขี่ยฟิล์มน้ำมันสีดำมันวาวขึ้นมา
“แย่แล้ว!”
“น้ำมันไฟ ฉินซั่วจะเผาธาร!”
สีหน้าถูจิ่วซานเปลี่ยนไป เขาแบกเฝิงเซียวขึ้นหลังแล้วพุ่งไปทางปลายน้ำ
“ยังจะรออะไรอีก รีบฝ่าออกไปก่อนค่อยว่ากัน!”
“ไม่ได้ ทางออกถูกปิดแล้ว”
เผยจิ้นมองไปยังปลายน้ำ เสียงลากโลหะดังมาจากสุดทางธาร
ผู้คุ้มกันสิบกว่าคนกำลังหย่อนตะแกรงเหล็กลง ยังมีคนอื่นขนก้อนหินใหญ่มากองไว้ด้านหลังตะแกรง
ทางข้างหน้าถูกปิดตาย ขณะที่น้ำมันไฟจากต้นธารยังคงไหลทะลักมาไม่ขาดสาย!
ฉินซั่วคิดจะเผาพวกเขาให้ตายในเหมืองใต้ดินแห่งนี้!
“อึก...”
จู่ ๆ หน้าอกของเผยจิ้นก็หดเกร็ง ลายดำแผ่ลามไปใต้ซี่โครง
เลือดสีดำทะลักขึ้นมาถึงลำคอ แต่เขาฝืนกลืนกลับลงไป
วิญญาณเตาหลอมเตือนเสียงเข้ม “เจ้าหนู อย่าได้โคจรปราณแท้อีก”
“แก่นอสูรกำลังต่อต้านชีพจรหัวใจของเจ้า!”
“วางใจเถอะ ข้ารู้ตัวดี”
เผยจิ้นเงยหน้ามองต้นธาร คบเพลิงหลายดวงปรากฏขึ้นหลังโค้งทางแล้ว
ฮั่วชิงอู๋คว้าข้อมือเขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเย็นชื้น
“เลือดลมในกายเจ้าปั่นป่วนไปหมดแล้ว”
“ไม่เป็นไร ข้ายังเดินไหว”
เผยจิ้นเพิ่งพูดจบ
เฝิงเซียวที่หมอบอยู่บนหลังถูจิ่วซานก็หันมองผนังหินทั้งสองด้านอย่างฉับพลัน
เขายกมือขึ้นอย่างสั่นเทา ชี้ไปยังอุโมงค์แคบทางซ้ายที่ถูกเศษหินปิดกั้น
“นี่คือชั้นระบายน้ำของเหมืองเก่า”
“เลี้ยวไปทางตะวันออกสองโค้ง จะมีประตูระบายน้ำร้างอยู่แห่งหนึ่ง!”
เผยจิ้นรีบถาม “ประตูระบายน้ำนั่นเชื่อมไปที่ใด?”
“เชื่อมกับบ่อเก็บน้ำชั้นบน หลังเปิดประตูแล้ว ระดับน้ำในธารใต้ดินจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งจั้ง!”
“พัดตะแกรงเหล็กพังได้หรือไม่?”
“ตะแกรงเหล็กอาจพังไม่ได้ แต่ทางตะวันตกมีเหมืองร้างแห่งหนึ่ง ค้ำไม้ผุพังมานานแล้ว!”