เมื่อเห็นเผยจิ้นที่ยืนตัวตรงกะทันหันพร้อมเลือดอาบไรผม
เซียวเฉิงอี้กลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
สายตาของเจ้าบ่อนทรพีผู้นี้... ไม่ปกติ!
ราวกับหมาป่าเดียวดายที่หิวโซ พร้อมจะพุ่งเข้าไปฉีกกัดทุกเมื่อ
แต่เมื่อตั้งสติได้ ใบหน้าของเซียวเฉิงอี้กลับเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธแค้น!
ตนเองเป็นถึงองค์ชายสามแห่งต้าหลี!
กลับถูกเจ้าบ่อนทรพีที่เส้นลมปราณตันมาตั้งแต่กำเนิดทำให้หวาดกลัวได้?
“บังอาจ!”
เซียวเฉิงอี้ตวาดพร้อมชี้แส้ม้าตรงไปที่เผยจิ้น
“เจ้าคืออะไรกัน!”
“เจ้าบ่อนทรพีที่รู้แต่ก้มหน้ากอดเข่าหญิงก็ยังกล้าพูดจาเช่นนี้กับข้า?”
“จงคุกเข่าลงรอรับความตาย!”
ทหารองครักษ์คนก่อนหน้าก้าวออกมาทันที ดาบซิ่วชุนหลุดจากฝักครึ่งนิ้ว
“หยุด!”
หนิงเจียนเสวี่ยชูทวนยาวขึ้นมาปกป้องเผยจิ้นไว้ด้านหน้า
“ผู้ใดกล้าแตะต้องเขา จงถามหาอาวุธในมือข้าก่อน!”
พี่สะใภ้สี่หรือฮั่วชิงอู๋ยิ่งตรงไปตรงมา นางเหยียบกระเบื้องปูพื้นที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
“ปัง!”
นางชักดาบที่คาดเอวออกมา แล้วหนึ่งพลิ้วมือก็ฟาดโต๊ะบวงสรวงที่อยู่ข้างๆ ให้แตกเป็นเสี่ยง
“ไม่ว่าเจ้าจะคิดอย่างไร
แต่วันนี้ข้าจะแล่เนื้อเจ้าหมาหัวเน่าเสียให้ได้!”
เหล่านักรบติดตามของจวนโหวพุ่งเข้ามากันหมด
เซียวเฉิงอี้เห็นดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มน้อยๆ
เขาต้องการให้เป็นเช่นนี้!
และในขณะนั้นเอง
ในหัวของเผยจิ้น ก็ดังเสียงของวิญญาณเตาหลอมขึ้นมา
“หนูน้อย ใครก็ตามที่มีเจตนาร้ายต่อเจ้า ภายใต้แสงสะท้อนของเตาหลอมโบราณ ผู้นั้นจะไม่มีทางหลบซ่อนได้!”
ชั่วขณะนั้น!
ในสายตาของเผยจิ้น
เหนือศีรษะขององค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ กลับมีกลุ่มควันสีเทาดำลอยขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์
[เตาโบราณส่องใจ: แอบอ้างพระบรมราชโองการ จงใจยั่วยุให้เกิดเหตุ!]
อะไรนะ!
พระบรมราชโองการเป็นของปลอม?
ไม่
ดวงตาของเผยจิ้นหรี่ลงเล็กน้อย
องค์ชายสามนำราชองครักษ์มาด้วยตนเอง พระบรมราชโองการคงไม่ได้ปลอมไปทั้งหมด
คงเป็นจริงปนปลอม!
สิบเมืองแดนเหนือแตกพ่าย กองทัพฉื่อหลินล่มสลาย กองทัพต้องมีเรื่องสอบสวนอย่างแน่นอน
แต่การตัดสินว่าโหวแห่งแดนเหนือสมคบคิดกับศัตรูโดยไม่มีการสอบสวนหรือตรวจสอบใดๆ เลย
แล้วยังจะประหารชายทั้งหมด ส่วนหญิงให้ส่งเข้าสำนักเจียวฟาง?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ตระกูลเผยรักษาแดนเหนือมาหลายรุ่น ผลักดันศึกครั้งแล้วครั้งเล่า มีบารมีในกองทัพสูงล้น!
แม้แต่แดนเหนือทั้งหมดก็คือบรรพบุรุษของตระกูลเผยที่บุกเบิกมา
วันนี้เพื่อปกป้องแดนเหนือของต้าหลี เกือบทั้งตระกูลตายในสมรภูมิ
ผลกลับไม่ได้รับความเห็นใจใดๆ
กลับถูกกล่าวหาว่าสมคบคิดกับศัตรู และจะต้องโดนลงโทษทั้งครอบครัว?
หากทำเช่นนั้นจริง
ก็เท่ากับบีบให้ทหารชายแดนทั้งหมดของต้าหลีต้องก่อการกบฏ!
ใครจะกล้ารับใช้องค์ราชาผู้โง่เขลาเช่นนี้อีก?
องค์จักรพรรดิต้าหลีไม่โง่ อย่างไรก็ไม่มีทางทำเช่นนี้แน่
คงต้องมีคนอื่นอยู่เบื้องหลัง!
เผยจิ้นได้รู้จากความทรงจำของร่างเดิมว่า
จวนโหวแห่งแดนเหนือกับอัครมหาเสนาบดีเหวินไท่เยว่ไม่ถูกกันมานาน
ตระกูลมารดาขององค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ก็คือตระกูลเหวิน!
เป็นไปได้สูงที่เหวินไท่เยว่สมคบคิดกับองค์ชายสาม ต้องการบีบให้จวนโหวแห่งแดนเหนือลงมือต่อต้าน!
ขอเพียงมีใครสักคนในจวนโหวกล้าลงมือ!
เรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่สมคบคิดกับศัตรูอีกต่อไป
แต่เป็นการกบฏ!
ถึงเวลานั้น ราชองครักษ์สามพันนายจะออกปราบ ก็ชอบด้วยเหตุผล
ผู้คนทั่วหล้าจะไม่มีใครกล้าพูดอะไรได้!
ทั้งตระกูลเผย จะถูกกวาดล้างในคราวเดียว!
และที่สำคัญ!
องค์จักรพรรดิอาจจะรู้เห็นเป็นใจ!
มิฉะนั้น ราชองครักษ์คงไม่ให้ความร่วมมือขนาดนี้!
คิดมาถึงตรงนี้ ความสังหารในใจเผยจิ้นพลุ่งพล่าน แต่บนใบหน้ากลับยิ้มอย่างบ้าคลั่ง
กลิ่นเหล้าที่หลงเหลือ ทำให้เขาดูปานคนเลียบคอตาย!
“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้สี่ ถอยไป!”
เผยจิ้นตะโกนขึ้นมากะทันหัน
“น้องแปด เจ้า...” หนิงเจียนเสวี่ยหันขวับ คิ้วขมวดมุ่น
“ข้าบอกให้ถอย!”
เผยจิ้นผิดปกติ ก้าวยาวๆ เดินไปหน้าสนามม้าของเซียวเฉิงอี้
ใบหน้าที่เปื้อนเลือด เงยหน้าขึ้นมององค์ชายผู้นั้นตรงๆ
“องค์ชายสาม ท่านให้ข้าคุกเข่ารอรับความตาย?”
เผยจิ้นยิงฟัน โชว์เขี้ยวขาวๆ ที่เปื้อนเลือดให้เห็น
เซียวเฉิงอี้ตกใจกับท่าทางบ้าคลั่งของเขาอย่างชัดเจน
แต่ยังแสร้งทำเป็นแข็งแรงตะโกนว่า “ไม่คุกเข่า เจ้าก็คือขัดคำสั่งคิดกบฏ!”
“ขัดคำสั่ง?
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เผยจิ้นหัวเราะลั่นในทันที สายตาดุดัน
“วันนี้ ข้าไม่คุกเข่าหรอก!”
“หากท่านอยากจะฆ่า ก็จงฆ่าตอนนี้เลย!”
เผยจิ้นเดินตรงไปหาทหารองครักษ์ที่ถือดาบอยู่ด้านหน้า
เขายังเอ่ยปากยื่นคอของตัวเองเข้าไปที่คมดาบเองด้วยซ้ำ
“มาเลย! ฟันลงตรงนี้!”
เผยจิ้นชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง “ไม่กล้าฟัน?”
“ไม่กล้าฟันแล้วยังจะมาเล่นใหญ่ทำไม!”
ทหารองครักษ์ผู้นั้นตกใจจนมือสั่น
แต่หากจะฟันเผยจิ้นตายทั้งที่เขาไม่ได้ขัดขืน...
ผลที่ตามมาคิดไม่ถึง!
“องค์ชายสาม!”
เผยจิ้นหันขวับ น้ำเสียงพลุ่งพล่านทันที
“วันนี้ ข้าอยากถามท่านสามข้อ!”
“ข้อหนึ่ง!”
“ความผิดฐานสมคบคิดกับศัตรู มีเอกสารการสอบสวนไต่สวนจากสามสำนักคือกรมกลาโหม กรมยุติธรรม และศาลสูงสุดหรือไม่?”
“กฎหมายต้าหลี: คดีใดที่เกี่ยวข้องกับแม่ทัพชายแดนสมคบคิด ต้องผ่านการสอบสวนร่วมของสามสำนัก การลงนามรับรองของสำนักตรวจการ และตราพระราชลัญจกรขององค์จักรพรรดิ ครบทุกขั้นตอน!”
“เอกสารการสอบสวนอยู่ที่ไหน?”
เซียวเฉิงอี้หยุดหายใจชะงัก
เขาคาดไม่ถึงว่าเจ้าบ่อนทรพีนี้จะรู้กฎหมายต้าหลีอย่างละเอียด!
“ข้อสอง!”
เผยจิ้นไม่ให้โอกาสเขาหายใจ
“ศพของบิดาและพี่ชายของข้ายังอยู่ที่แดนเหนือ ยังไม่ได้นำกลับมาฝัง!”
“กองทัพยังไม่ได้ชันสูตรศพ หน่วยสืบราชการลับยังไม่ได้ตรวจสอบ หนังสือรายงานชายแดนยังไม่ได้ยืนยัน”
“ท่านเพียงใช้กระดาษเปล่าๆ ใบเดียว ก็ตัดสินว่าบิดาและพี่ชายของข้าสมคบคิด?”
“สิบเมืองแดนเหนือแตกพ่าย ใครในราชสำนักเป็นคนตัดเสบียง?”
“กองกำลังเสริมของราชสำนักล่ะ?”
“หนี้พวกนี้ ท่านกล้าชำระทีละข้อไหม?”
เผยจิ้นถามทีละประโยค สีหน้าของเซียวเฉิงอี้ก็ขาวลงทีละส่วน
“ข้อสาม!”
เผยจิ้นชี้ไปที่ประตูใหญ่ของจวนโหวแห่งแดนเหนือด้านหลัง!
“บิดาของข้าตายในสมรภูมิ เพิ่งส่งข่าวกลับเมืองหลวงได้สามวันเท่านั้น”
“ลูกกำพร้าของกองทัพฉื่อหลิน ยังร้องไห้อยู่ที่เมืองหวังจิ้ง!”
“บนเมืองเปลี่ยวในเมืองโยวโจว ทหารที่เหลืออีกสองหมื่นกำลังต่อสู้อย่างเลือดเย็น รอคอยกำลังเสริมจากราชสำนัก!”
“วันนี้ท่านนำราชองครักษ์สามพันบุกเข้าจวนโหว ฆ่าชายตระกูลเผย ดูหมิ่นสตรีตระกูลเผย”
“พรุ่งนี้ ทหารรักษาเมืองโยวโจวจะเปิดประตูเมืองยอมแพ้หรือไม่?”
“มะรืนนี้ ทหารชายแดนทั่วหล้าจะพากันหวาดระแวงหรือไม่?”
“ถึงเวลานั้น ท่านจะไปขอโทษองค์จักรพรรดิ หรือขอโทษชาวเมืองทั้งแผ่นดิน?”
สามประโยคของเผยจิ้น!
หนักขึ้นทีละประโยค!
ดั่งค้อนสามครั้ง กระหน่ำลงบนหัวของเซียวเฉิงอี้
มือที่กำพระบรมราชโองการไว้ สั่นแทบจะถือไม่ไหว
พี่สะใภ้ทั้งเจ็ดคนที่ยืนอยู่หน้าศาลเจ้าต่างอึ้งตะลึง
มองเผยจิ้นที่อยู่ตรงหน้า หนิงเจียนเสวี่ยสมองว่างเปล่าไปหมด
เผยจิ้นที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ช่างแปลกหน้าจนน่ากลัว!
ไม่ใช่เจ้าบ่อนทรพีที่พวกนางรู้จักเลย!
พี่สะใภ้สามไป๋อวี้ฉานยิ่งจ้องหลังของเผยจิ้นแทบไม่กะพริบ
“เขา... กำลังแสร้งทำ หรือว่าเข้าใจจริงๆ?”
ในใจไป๋อวี้ฉานเกิดคลื่นใหญ่
นางรู้สึกเป็นครั้งแรกว่ามองเผยจิ้นไม่ทะลุ
“ฮึ ตอบไม่ได้?”
เผยจิ้นหัวเราะเย็น ยืดตัวตรงช้าๆ ความบ้าคลั่งบนใบหน้าจางหายไป
กลับกลายเป็นความสงบที่ควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด
“ตอบไม่ได้ ก็ให้ข้าถามอีกสักคำ!”
“พระบรมราชโองการที่ท่านนำมาวันนี้ แท้จริงแล้วคือพระราชประสงค์ขององค์จักรพรรดิ”
“หรือเป็นความต้องการของอัครมหาเสนาบดีเหวินไท่เยว่?”
เปรี๊ยะ!
หนึ่งถ้อยคำ ก่อคลื่นนับพัน!
บนหลังม้า เซียวเฉิงอี้สีหน้าคล้ำเขียวทันที!
……