ทั่วป๋าเฮ่อหลานจ้องเขม็งไปยังเข็มเงินที่หักเหลือเพียงครึ่งท่อน สีหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความตื่นตระหนก!
อักษรเล็กสองตัวตรงปลายเข็มแม้ถูกคราบเลือดกัดกร่อน
แต่เค้าโครงยังคงเห็นได้ชัด
ทั่วป๋อ!
อูถูเห็นดังนั้นก็ชูดาบโค้งขึ้น
แล้วเข้าขวางหน้าทั่วป๋าเฮ่อหลานในทันที
“ส่งเข็มเล่มนั้นมา!”
หลิวขาเป๋ยกกระบี่ขึ้นขวางอูถู ขาที่บาดเจ็บเหยียบย่ำลงบนหิมะ
“เจ้าจะตื่นเต้นไปทำไม!”
“กลัวพวกเราสืบพบเรื่องชั่วช้าที่เจ้านายเจ้าทำหรือ?”
“เหลวไหล!”
ดวงตาทั้งสองของอูถูแดงก่ำ คมดาบกดตรงเข้าหาลำคอของหลิวขาเป๋
“หากท่านแม่ทัพใหญ่ของข้าต้องการสังหารโหวแห่งแดนเหนือ ไยต้องใช้เข็มด้วย!”
“อูถู ถอยไป!” ทั่วป๋าเฮ่อหลานตวาดเสียงกร้าว
อูถูโกรธจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็ว
แต่สุดท้ายก็เก็บดาบแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว
ทั่วป๋าเฮ่อหลานยื่นมือรับเข็มเงินมา ปลายนิ้วค่อย ๆ คลึงผ่านส่วนปลายเข็ม
ชั่วขณะถัดมา สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง
“อักษรสองตัวนี้มาจากโรงหล่อประทับตราแห่งราชสำนัก”
“เจ้ารู้จักหรือ?” เผยจิ้นขมวดคิ้ว
“แน่นอนว่ารู้จัก”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานจ้องเข็มเงิน “ลูกธนูคำสั่งของทหารหมาป่าครามก็สลักอักษรเช่นนี้”
“เช่นนั้นก็อธิบายมาว่าเหตุใดเข็มเล่มนี้จึงถูกปักไว้ในกระดูกสันหลังของศพปลอม?” เผยจิ้นเอ่ยเสียงเย็น
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เส้นเลือดตรงขมับปูดโปน
“เจ้าสงสัยข้าหรือ?”
“บนเข็มสลักแซ่ทั่วป๋อของเจ้าไว้ ศพก็เป็นราชสำนักที่มอบให้เจ้า ข้าควรสงสัยผู้ใด?”
“หากข้าคิดใส่ร้าย จะสลักแซ่ตัวเองลงบนเข็มหรือ!”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเดือดดาลสุดขีด “เข็มเล่มนี้บางดุจเส้นขนวัว ใช้ทำลายเส้นลมปราณโดยเฉพาะ”
“ข้าไม่เคยใช้มัน!”
“องครักษ์ลับแห่งราชสำนักก็ไม่มีทางพกของเช่นนี้!”
เผยจิ้นไม่ได้เอ่ยปาก
เขาย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่มีทางตรงไปตรงมาเช่นนี้
ผู้ที่ต้องการปกปิดร่องรอยของโหวแห่งแดนเหนือจริง ๆ จะทิ้งอักษรทั่วป๋อเอาไว้ได้อย่างไร?