ปลายทวนของอูถูหยุดห่างจากอกเผยจิ้นเพียงสามชุ่น
หิมะใต้เท้าถูกพลังปราณโลหิตผลักแยกออกไปสองข้าง
“ข้าบรรลุขั้นสี่ช่วงกลางแล้ว ส่วนเจ้าเป็นแค่ขั้นสามเท่านั้น”
อูถูจ้องเผยจิ้นเขม็ง “ถ้าเจ้ารับทวนของข้าได้สามเล่ม ข้าก็จะยอมรับพันธสัญญาครั้งนี้!”
หลิวขาเป๋เห็นเช่นนั้นก็เดือดดาลทันที!
“เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้าขวางซื่อจื่อของข้า?”
เผยจิ้นยกมือห้ามเขาไว้
“ถอยไป”
หลิวขาเป๋ลดเสียงลง “ซื่อจื่อ พลังบำเพ็ญของเจ้าคนเถื่อนนี่สูงกว่าท่านหนึ่งขั้น”
“ทวนสามเล่มของเขาไม่ใช่เรื่องเล่น!”
“ไม่เป็นไร” เผยจิ้นโบกมือ
“พอดีข้าก็อยากประมือกับยอดฝีมือขั้นสี่ช่วงกลางสักหน่อย”
กล่าวจบ เผยจิ้นก็ชักดาบขวางฝังสวรรค์ออกมา
คมดาบครูดผ่านพื้นหิมะ ทิ้งรอยสีดำสนิทไว้เป็นทาง
เดิมทีทั่วป๋าเฮ่อหลานคิดจะห้ามอูถู
แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจแล้ว
เผยจิ้นมีความคิดลึกล้ำ อีกทั้งยังมีวิธีการแพรวพราวไม่รู้จบ!
หากยังหยั่งไม่ถึงพลังที่แท้จริงของเขา
พันธสัญญานี้ก็อาจกลายเป็นเครื่องหมายเอาชีวิตได้ทุกเมื่อ!
“อูถู”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานยกมือชี้ไปทางปากหุบเขา “หลังครบสามทวน ไม่ว่าผลแพ้ชนะ จงถอยกลับมา!”
“แม่ทัพใหญ่โปรดวางใจ!”
อูถูสะบัดแขนทั้งสอง พลังปราณโลหิตขั้นสี่พลันทะลักเข้าสู่ทวนยาว
เอ็นสัตว์ที่พันอยู่บนด้ามทวนขาดผึงทีละเส้น ปลายทวนส่งเสียงหึ่งแหลมเสียดหู!
หลินฉื่อเยว่ถอยไปข้างโลงน้ำแข็ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เขาจะใช้ทวนทะลวงค่ายกลของเผ่าหมาป่าคราม”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเอ่ยเสียงขรึม “เผยจิ้นรับคำท้าเอง จะเป็นหรือตายก็โทษผู้อื่นไม่ได้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เผยจิ้นก็หัวเราะหึ ๆ
“เป็นหรือตาย?”
“ทวนสามเล่มของเขายังตัดสินความเป็นความตายของเผยจิ้นไม่ได้หรอก!”
อูถูกระทืบพื้นดินเยือกแข็งใต้เท้าแตกกระจาย ปลายทวนกวาดหิมะขึ้นเป็นผืนใหญ่
“อย่าพูดมาก!”
“ทวนแรก หมาป่าครามทะลวงใจ!”
ทวนยาวพุ่งแทงออกไปในพริบตา!
ไร้การหยั่งเชิง
ไร้การออมมือ
ทวนนี้รวบรวมพลังปราณโลหิตทั้งหมดของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสี่ช่วงกลาง พุ่งตรงเข้าหาลายดำกลางอกเผยจิ้น!