แดนเหนือ ภายในกระโจมใหญ่ของชนเผ่าป่าเถื่อน
ทั่วป๋าเฮ่อหลานนั่งอยู่ในกระโจมบัญชาการ มือกำป้ายเอวชิ้นหนึ่งไว้
นั่นคือป้ายเอวของจั่วเสียนอ๋อง!
ตัวป้ายหล่อจากหยกดำ ขอบสลักลายหมาป่าครามแห่งราชสำนักชนเผ่าป่าเถื่อน
ทั่วป๋าเฮ่อหลานจับจ้องลวดลายนั้น เนิ่นนานก็ไม่เอ่ยวาจา
นี่เป็นของจริงอย่างแน่นอน!
หลินฉื่อเยว่ยืนอยู่ข้างกาย มองป้ายเอวของจั่วเสียนอ๋องด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
“ป้ายเอวนี้ เจ้าได้มาจากที่ใด?”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเงยหน้ามององครักษ์ลับที่นำข่าวมาส่ง สีหน้าหนักอึ้ง
องครักษ์ลับก้มศีรษะ ประสานหมัดกล่าวว่า “ซื่อจื่อน้อยบอกว่า ป้ายเอวนี้มาจากหานเยว่ ผู้พิทักษ์เมืองเฉียนโจว”
“นอกจากนี้ เขายังฝากคำพูดมาด้วยประโยคหนึ่ง”
“เขาบอกว่า ป้ายเอวจริงหรือปลอม ท่านย่อมรู้ดีที่สุด”
หลินฉื่อเยว่ขมวดคิ้ว
“มีอะไรอีกหรือไม่?”
องครักษ์ลับตอบว่า “ซื่อจื่อน้อยบอกว่า เขาช่วยท่านแม่ทัพใหญ่ตามหาหนอนบ่อนไส้พบแล้ว”
“ขอให้ท่านแม่ทัพใหญ่รีบทำตามสัญญาด้วย!”
ทั่วป๋าเฮ่อหลานเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“หึ ๆ”
เสียงหัวเราะสั้น ๆ พลันขาดหายไปในลำคอ
จั่วเสียนอ๋องเป็นขุนนางเก่าแก่ในราชสำนักชนเผ่าป่าเถื่อน ทั้งยังเป็นอาจารย์ของเขา
เมื่อครั้งยังเยาว์และเพิ่งเข้ากองทัพ คราแรกที่ยกทัพลงใต้ ก็เป็นจั่วเสียนอ๋องที่ช่วยกราบทูลขออนุญาตให้เขาด้วยตนเอง!
ตลอดหลายปีมานี้ ทุกครั้งที่เขายกทัพ การจัดสรรเสบียงและพระบัญชาจากราชสำนัก ล้วนขาดความช่วยเหลือจากอาจารย์ไม่ได้
ป้ายเอวของอาจารย์ ทั่วป๋าเฮ่อหลานจะไม่รู้ได้อย่างไร!
ทว่าเวลานี้ ป้ายเอวของจั่วเสียนอ๋องกลับฉีกกระชากความทรงจำทั้งหมดของเขาออกมา
เขาไม่เคยคิดเลยว่า อาจารย์ผู้มีพระคุณของตนจะแอบติดต่อขุนนางต้าหลี
ทั้งยังส่งองครักษ์ลับแห่งราชสำนักมาลอบสังหารเขา!