“หากครบกำหนดแล้วยังมีกำแพงเมืองที่ยึดคืนมาไม่ได้แม้แต่แห่งเดียว เผยจิ้นจะถูกประหารด้วยการตัดศีรษะ ส่วนจวนโหวแห่งแดนเหนือจะถูกประหารทั้งตระกูล!”
เสียงของเฉินซู่สิ้นสุดลง ภายในลานเหลือเพียงเสียงลมพัด
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน
สามเดือน สิบเอ็ดเมือง
พระบรมราชโองการฉบับนี้ไม่ต่างจากยันต์เร่งชีวิตชัด ๆ!
กู้เฉินปี้ยืนอยู่บนบันได สีหน้าสงบนิ่ง
นางมองไม่เห็นพระบรมราชโองการ แต่ได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจน
ฮ่องเต้คิดจะกวาดล้างตระกูลเผยให้สิ้นทั้งตระกูล!
หากต้องการให้ตระกูลเผยยึดแดนเหนือกลับคืนมาอย่างแท้จริง อย่างไรก็ควรส่งกำลังทหารมาสนับสนุน
นี่มันเป็นทางตายชัด ๆ!
เฉินซู่เชิดคาง สายตากวาดผ่านผู้คนทั่วลาน
เขากำลังรอให้เผยจิ้นคุกเข่าลง
และยังรอดูว่าซื่อจื่อน้อยผู้นี้จะก้มหัวต่อหน้าพระบรมราชโองการอย่างไร!
แต่รออยู่ครู่หนึ่ง เผยจิ้นก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
“ท่านผู้รักษาการเผย”
เฉินซู่กำพระบรมราชโองการแน่น น้ำเสียงเคร่งขรึมลง “พระบรมราชโองการอยู่ตรงหน้า หรือท่านคิดจะขัดรับสั่ง?”
เผยจิ้นมองเขาแล้วพลันหัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”
หนิงเจียนเสวี่ยชะงักไป สีหน้าฉงน “เผยจิ้น เจ้าหัวเราะอะไร?”
เผยจิ้นไม่ตอบ กลับก้าวยาว ๆ เข้าไปกระชากพระบรมราชโองการจากมือเฉินซู่
เฉินซู่ถูกดึงจนเซถอยไปครึ่งก้าว สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“บังอาจ! เจ้ากล้าแย่งพระบรมราชโองการหรือ?”
เผยจิ้นคลี่พระบรมราชโองการ อ่านผ่าน ๆ สองสามบรรทัด แล้วส่งให้เซินชิงอีที่ยืนอยู่ข้างกาย
“หึ ๆ เขียนได้งดงามดีนี่”
เผยจิ้นเงยหน้ามองเฉินซู่ “สามเดือน ยึดคืนสิบเอ็ดเมือง”
“ฝ่าบาทประทานอำนาจบัญชาการปราบปรามแดนเหนือแก่ข้า ใช่หรือไม่?”
เฉินซู่หัวเราะเย็นชา “เป็นพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท ย่อมเป็นเช่นนั้น”
“เช่นนั้นก็ดี”
เผยจิ้นพยักหน้า ก่อนยกมือชี้ไปยังเฉินซู่โดยพลัน
“ในเมื่อให้ข้ายึดดินแดนที่เสียไปกลับคืนมา แล้วเสบียงทหารของข้าเล่า?”
รอยยิ้มบนใบหน้าเฉินซู่แข็งค้าง
เผยจิ้นกล่าวต่อ “อาวุธยุทโธปกรณ์เล่า?”
“ทั้งเครื่องมือตีเมือง ม้าศึก ยารักษาโรค และลูกธนู”
“ของเหล่านี้ ราชสำนักเตรียมจะส่งมาให้เมื่อใด?”
“คงไม่คิดให้ข้าไปยึดแดนเหนือกลับคืนมามือเปล่ากระมัง”