หัวงูสีแดงฉานยื่นออกมาจากถ้ำบนเขา
ลมคาวพัดโหมหมอกพิษให้กระจาย ม้าศึกหลายสิบตัวล้มลงกับพื้นในทันที!
ทหารม้าชางอวิ๋นที่เพิ่งหนีเข้าไปในถ้ำอสรพิษดำต่างชะงักงันไปชั่วขณะ
จากนั้น รองแม่ทัพก็เช็ดเลือดบนใบหน้าแล้วหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ นั่นคือสัตว์อสูรที่นักพรตอูหวนเลี้ยงไว้เฝ้าถ้ำ!”
“พวกเรารอดแล้ว!”
“ถอยไปอยู่หลังงูเหลือมโลหิต ให้เดรัจฉานตัวนี้กินทหารโยวโจวให้หมด!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารเถื่อนก็พากันกรูเข้าไปหางูเหลือมโลหิตเพลิงชาด
สีหน้าถูจิ่วซานพลันเปลี่ยนไป ขวานยักษ์ยกขึ้นขวางเบื้องหน้า
“ซื่อจื่อ สัตว์เดรัจฉานตัวนี้มีพลังถึงขั้นสี่ช่วงปลายแล้ว!”
“โปรดระวังให้มาก!”
เผยจิ้นจ้องถุงเลือดที่ป่องอยู่ตรงท้องของงูยักษ์ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ภายในนั้นมีศพที่ยังย่อยไม่หมดอยู่อย่างน้อยสิบกว่าร่าง
“เลี้ยงงั้นหรือ?”
เผยจิ้นลากดาบขวางไปกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟเป็นสาย
“นักพรตอูหวนอย่างมากก็แค่โยนอาหารให้มันเท่านั้น”
“คนอย่างเขายังไม่มีคุณสมบัติพอจะฝึกสัตว์อสูรขั้นสี่ช่วงปลายให้เชื่องได้!”
“ถึงอย่างไรสัตว์อสูรขั้นสี่ช่วงปลายก็มีสติปัญญาอยู่บ้างแล้ว!”
สิ้นเสียง งูเหลือมโลหิตเพลิงชาดก็อ้าปากฉับพลัน
ทหารเถื่อนเจ็ดคนที่อยู่หน้าสุดยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกปากงูเขมือบเข้าไปพร้อมกัน!
เสียงกระดูกแตกหักดังต่อเนื่องมาจากท้องงู
รอยยิ้มบนใบหน้าทหารเถื่อนที่เหลือแข็งค้าง ฝีเท้าพลันหยุดชะงัก
รูม่านตาของรองแม่ทัพหดเล็ก เขาตะโกนสุดเสียงด้วยความโกรธ
“เดรัจฉาน! ดูให้ชัด!”
“พวกเราคือทหารรักษาการณ์ชางอวิ๋น เป็นคนส่งอาหารเลือดมาให้เจ้า!”
รูม่านตาตั้งของงูเหลือมโลหิตเพลิงชาดกลอกไปมา ลิ้นแลบเลียเลือดตรงริมฝีปาก
อึดใจถัดมา หางงูมหึมาก็กวาดไปทั่วถ้ำ!
ตูม!
ทหารเถื่อนกว่ายี่สิบคนพร้อมม้าถูกกระแทกเข้ากับผนังหิน
เกราะอกยุบลง เลือดเนื้อกระจายไปตามรอยแยกของหิน!
งูเหลือมโลหิตยื่นหัวพุ่งเข้าใส่กองทัพที่กำลังแตกตื่น งับม้าศึกสามตัวไว้ในปาก
มันสะบัดคอขึ้น กลืนทหารเถื่อนที่อยู่บนหลังม้าลงท้องไปพร้อมกัน!
ในที่สุดรองแม่ทัพก็ตั้งสติได้ เขาหันหลังวิ่งหนีทันที