เมื่อก้อนหินยักษ์นับร้อยถล่มลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว
เสียงกรีดร้องก็กลบกลืนเส้นทางภูเขาทั้งสายในพริบตา!
“อ๊ากกก!”
ทหารม้านับพันที่ควบอยู่แถวหน้าถูกขังไว้ในทางหินลึก
เมื่อหันกลับไป ก็ไร้ทางถอยแล้ว
กองทัพกลางเบียดเข้าไปในหมอกพิษ ม้าศึกชนกันเอง ทหารเถื่อนจำนวนมากพลัดตกจากหลังม้า
อัสนีเพลิงระเบิดไล่กันมาจากท้ายขบวน เศษหินปะปนกับเกราะที่แตกกระจายกวาดถล่มแนวทหารม้า!
ทหารม้าชางอวิ๋นห้าพันนายถูกตัดขาดเป็นสามท่อนในชั่วพริบตา!
“บัดซบ!”
“ไอ้เด็กเวรนั่นกล้าซุ่มโจมตีข้า!”
ปาเอ่อร์หู่ฟันดาบตัดก้อนหินยักษ์ที่พุ่งเข้ามา สีหน้าไร้แววยินดีแม้แต่น้อย
เหลือเพียงความเดือดดาล!
แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแม่ทัพใหญ่ ในสถานการณ์เช่นนี้จะลนลานไม่ได้เด็ดขาด
ปาเอ่อร์หู่จึงตะโกนขึ้นทันทีว่า
“ตั้งสติไว้ ทุกคนตั้งสติ!”
“กองหน้าเข้าขบวน กองกลางลงจากม้า กองหลังเคลียร์เศษหิน!”
ทว่าหมอกพิษยังคงแผ่เข้ามาไม่ขาดสาย คำสั่งทหารส่งออกไปได้เพียงร้อยก้าวก็ขาดหาย
กองหน้าไม่ได้ยินเสียงตะโกนจากกองหลัง
กองหลังก็มองไม่เห็นธงสัญญาณของกองกลาง
ม้าศึกหลายร้อยตัวได้รับผลกระทบจนคลุ้มคลั่ง เริ่มเหยียบย่ำทหารที่อยู่ข้างกาย
รองแม่ทัพเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า แล้วคว้าบังเหียนม้าศึกของปาเอ่อร์หู่ไว้
“ท่านแม่ทัพ ปากหุบเขาถูกปิดแล้ว พวกเราฝ่าออกไปไม่ได้!”
ปาเอ่อร์หู่ฟันดาบกลับหลัง ทำลายก้อนหินที่ทับทหารม้าสองนายอยู่
“ปีนหน้าผาขึ้นไปได้ สั่งให้นักรบที่มีขั้นพลังตั้งแต่ระดับสองขึ้นไปขึ้นไปก่อน!”
“ขอเพียงยึดยอดหุบเขาไว้ได้ ต่อให้เผยจิ้นฝังอัสนีเพลิงไว้มากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์!”
นักรบเผ่าป่าเถื่อนสิบกว่าคนทิ้งม้าทันที เหยียบรอยแยกบนผาหินปีนขึ้นไป
คนแรกเพิ่งคว้าหน้าผา ฝ่ามือก็พลันรู้สึกเจ็บแปลบ
พลังโลหิตที่พลุ่งพล่านในกายหยุดชะงักฉับพลัน แขนทั้งสองข้างอ่อนแรงตามไปด้วย