“ฟ่อ!”
เปลวเพลิงพลุ่งพล่านในลำคอของงูเหลือมโลหิตเพลิงชาด ดวงตาตั้งตรงจับจ้องเผยจิ้นอย่างเขม็ง
ขั้นสี่ระยะต้น!
เพียงไม่กี่ลมหายใจก่อน มนุษย์ผู้นี้ยังอยู่แค่ขั้นสามระยะปลาย!
เหตุใดจึงทะลวงขั้นขึ้นมาได้ในพริบตา?
ทว่ามันมีสติปัญญาแล้ว ย่อมเข้าใจดีว่าการทะลวงขั้นกลางสนามรบหมายถึงสิ่งใด
มนุษย์ตรงหน้าอันตราย!
“ฟ่อ!”
งูเหลือมโลหิตชูหัวขึ้น ลำตัวช่วงท้องหดเกร็งฉับพลัน
เพลิงโลหิตสายที่สองพ่นออกมาอย่างเกรียงไกร!
เผยจิ้นกดดาบขวางฝังสวรรค์ไว้ด้วยสองมือ ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เผชิญหน้ากับเพลิงโลหิตโดยไม่หวั่นเกรง
“เมื่อกลืนกินไออำมหิตแล้วช่วงชิงอิทธิฤทธิ์ได้ เช่นนั้นก็ฆ่ามันก่อน!”
วิญญาณเตาหลอมตวาดเสียงเข้ม “ไอ้หนุ่ม อสูรกายที่หยั่งรู้อิทธิฤทธิ์แล้วรับมือไม่ง่ายนัก”
“อย่าประมาทเด็ดขาด!”
“วางใจเถิด ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของข้า!”
แก่นอสูรในกายเผยจิ้นเต้นแรงขึ้นทันใด ลายดำจากกลางอกเลื้อยขึ้นไปถึงลำคอ
เคล็ดเก้าอสูรฝังสวรรค์ขั้นที่สอง โลหิตสังหาร!
จงเปิด!
กลิ่นอายอันเกรี้ยวกราดของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง!
ขั้นสี่ระยะกลาง!
ขั้นสี่ระยะปลาย!
ถูจิ่วซานกำขวานยักษ์ไว้แน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
“มาอีกแล้ว... มาอีกแล้ว!”
“วิชาของซื่อจื่อน้อยช่างท้าทายสวรรค์จริง ๆ!”
“แม้จะเพิ่มพลังบำเพ็ญได้เพียงชั่วครู่ ก็ยังเหลือเชื่ออยู่ดี!”
กองทัพองครักษ์จิ้นที่เหลือในที่นั้นก็มีอาการไม่ต่างกัน
พวกเขาจ้องมองเผยจิ้นด้วยแววตาเลื่อมใสราวกับเป็นผู้คลั่งไคล้
“พอแล้ว พอแล้ว อย่ามัวแต่ยืนเอ๋อ!”
“ตั้งค่ายคุ้มกันปีกทั้งสองข้าง!” ถูจิ่วซานคำรามลั่น
ขณะนั้นเผยจิ้นเชิดดาบขวางขึ้นอย่างผ่าเผย
“เดรัจฉาน!”
“วันนี้คือวันตายของเจ้า!”
สิ้นเสียง
คมดาบขวางฝังสวรรค์สั่นสะท้านเบา ๆ ส่งเสียงครางต่ำ!