[วิชาเพลิงชาด!]
อักษรโบราณสีโลหิตสามตัวปรากฏขึ้นในทะเลสำนึกของเผยจิ้น
จากนั้นไอร้อนระอุก็แผ่ซ่านผ่านจิตวิญญาณของเขา
เพลิงโลหิตที่หลงเหลือบนแขนขวาหดตัวลง กลายเป็นลวดลายสีแดงชาดสายหนึ่ง ค่อย ๆ ประทับลงกลางฝ่ามือ
เผยจิ้นยกมือขึ้น
ลึกลงไปกลางฝ่ามือ แสงเพลิงเต้นระริกแผ่วเบา
เปลวไฟนั้นมิได้ลุกโชน ทว่ากลับทำให้โลหิตในซากศพรอบด้านเดือดพล่านขึ้นมาเอง
“นี่คือเพลิงโลหิตหรือ?”
แววตาเผยจิ้นไหววูบ
วิญญาณเตาหลอมกล่าวเสียงขรึม “เพลิงโลหิตใช้ปราณเลือดเป็นเชื้อเพลิง น้ำไฟธรรมดายากจะดับมันได้”
“แต่หากเจ้าควบคุมมันไม่ได้ คนแรกที่ถูกเผาตายก็คือตัวเจ้าเอง”
“หึ ๆ วางใจเถอะ ข้าควบคุมมันได้แน่นอน”
เผยจิ้นกำมือทั้งห้าเข้าหากัน แสงเพลิงกลางฝ่ามือพลันดับวูบ
ชั่วพริบตาถัดมา พลังสายหนึ่งก็ดึงสำนึกของเขาเข้าไปในเตาหลอมโบราณฝังสวรรค์
ตูม!
ทะเลโลหิตใต้ฝ่าเท้าปั่นป่วนเชี่ยวกราก
ภายในห้วงเตาหลอมโบราณที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับมีร่างมหึมาปรากฏขึ้น
งูเหลือมโลหิตเพลิงชาดขดกายอยู่กลางทะเลโลหิต
หัวงูชูสูง เกล็ดเห็นเด่นชัด ทว่าดวงตากลับปราศจากแววอำมหิต
มีเพียงเปลวเพลิงสีแดงชาดกลุ่มหนึ่งลุกไหม้อยู่ในเบ้าตาอย่างเชื่องช้า
เผยจิ้นหยุดยืนอยู่ริมทะเลโลหิต
“เหตุใดมันจึงมาอยู่ที่นี่?”
วิญญาณเตาหลอมยืนอยู่ข้างเตาหลอมโบราณ มือหนึ่งเท้าไม้เท้า “เจ้าชิงอิทธิฤทธิ์ของมันมาได้สำเร็จ”
“ดังนั้นจิตวิญญาณของมันจึงถูกเตาหลอมโบราณฝังสวรรค์ดูดเข้ามา”
“จิตวิญญาณมีประโยชน์อันใด?”
“ตอนนี้ยังบอกเจ้าไม่ได้”
วิญญาณเตาหลอมตอบอย่างไม่อ้อมค้อม
เผยจิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย “จงใจปิดบังหรือ?”