หานเยว่คุกเข่าอยู่บนบันไดหินที่แตกร้าว เลือดไหลทะลักจากรอยขาดของแขนทั้งสองข้างไม่หยุด
เผยจิ้นยืนถือดาบอยู่ตรงหน้าเขา ปลายดาบชี้ลง
เจิ้งหวยอี้มองภาพตรงหน้า ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด
เขาไม่เคยคาดคิดแม้ในฝันว่าหานเยว่จะพ่ายให้แก่เผยจิ้น!
แต่ทันทีที่เขาคิดจะถอย มีดสั้นของฮั่วชิงอู๋ก็จ่ออยู่ที่ลำคอแล้ว
“เข้าใจผิด... เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น!”
เจิ้งหวยอี้พูดเสียงสั่น “ข้าแค่ทำงานให้ท่านหาน ไม่รู้อะไรทั้งนั้น...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง
ถูจิ่วซานก็เหวี่ยงพลองเหล็กฟาดใส่เขาอย่างแรง กระแทกหัวเข่าจนแตกละเอียด
“อ๊ากกก!”
เจิ้งหวยอี้ร้องโหยหวน ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้น
“ปากเจ้านี่เก็บไว้ก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ”
ถูจิ่วซานถ่มน้ำลายปนเลือดลงพื้น
ทหารเกราะเฉียนโจวที่เหลือพากันชูดาบขึ้น หมายจะปกป้องหานเยว่จนตัวตาย
เผยจิ้นเอียงหน้ามองพวกเขา
“วางอาวุธลง”
เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่าดาบในมือกลับยื่นไปข้างหน้า
ปลายดาบแทงเข้าที่หัวไหล่ของหานเยว่ เลือดไหลลงมาตามเสื้อคลุมลายม่วง
“ขยับอีกก้าวเดียว ข้าจะเชือดคอเขาก่อน!”
เหล่าทหารแข็งค้างอยู่กับที่
หานเยว่เจ็บจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก เขาหันไปตวาด “ยังยืนงงอะไรอยู่ ฆ่ามันเสีย!”
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือมีดสั้นเล่มหนึ่งที่พุ่งแหวกอากาศมา
ฉึก!
มีดสั้นแทงทะลุกลางหว่างคิ้วของทหารคนหน้าสุด
ฮั่วชิงอู๋ชักมือกลับ ก่อนพุ่งตัวเข้าใส่ฝูงชน
มีดสั้นสองเล่มวาดผ่านไปมา เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นบนบันไดหินไม่ขาดสาย
ถูจิ่วซานยกโล่พุ่งลงมา ขอบโล่กระแทกสันจมูกของนายทหารคนหนึ่งจนหัก
“ฆ่าให้หมด!”
“อย่าให้เหลือสักคน!”
เผยจิ้นยกมือโบกทันที
คนงานเหมืองกับทหารเก่ากองทัพฉื่อหลินถอยไปชิดกำแพง
พวกเขามองเหล่าทหารที่เคยทรมานตน ล้มลงจมกองเลือดทีละคน
แววตาเปี่ยมด้วยความสะใจ!
ไม่นานนัก ห้องหินก็กลับสู่ความเงียบสงัด
เจิ้งหวยอี้กุมขาที่หัก คลานมาหาเผยจิ้น
“คุณชายเผย... คุณชายเผยไว้ชีวิตข้าด้วย!”
“ขอร้องละ ไว้ชีวิตหมาตัวนี้สักครั้ง...”
เผยจิ้นคร้านจะพูดมาก
ประกายดาบวาบผ่าน!
ศีรษะของเจิ้งหวยอี้กลิ้งตกบันไดหิน
เลือดสาดเปื้อนใบหน้าของหานเยว่
ร่างหานเยว่สั่นสะท้าน ก่อนทรุดลงกับพื้น แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เผยจิ้น!