ภายในห้องทรมานอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
หานเยว่นอนคว่ำอยู่บนขั้นบันไดหินที่แตกหัก
บาดแผลตรงปลายแขนทั้งสองข้างหยุดเลือดแล้ว ทว่าหน้าอกยังคงกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา
เผยจิ้นเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนย่อตัวลงตรวจสอบลมหายใจของเขา
“ถึงเจ้าหมอนี่ยังมีชีวิตอยู่”
ฮั่วชิงอู๋เดินเข้ามาใกล้ พลางกวาดตามองบาดแผลบนร่างหานเยว่
“แต่บาดเจ็บสาหัสเกินไป หากไม่ห้ามเลือด เขาคงอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เผยจิ้นก็ยกมือสกัดจุดชีพจรสำคัญหลายแห่งบนร่างหานเยว่
จากนั้นจึงหันไปมองฮั่วชิงอู๋ “พาเขากลับไป”
“กลับโยวโจวหรือ?” ฮั่วชิงอู๋ถาม
“ใช่ พากลับไป”
เผยจิ้นลุกขึ้นยืน “ชีวิตที่เขาติดค้างกองทัพฉื่อหลิน ยังชดใช้ไม่หมด”
“จะปล่อยให้เขาตายไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้!”
ถูจิ่วซานแสยะยิ้ม ก่อนยกมือเรียกทหารผ่านศึกสองนายเข้ามา
“ได้ยินแล้วใช่ไหม อุ้มเจ้าหมานี่ให้ดี”
ทหารผ่านศึกทั้งสองเดินเข้ามา จับคอเสื้อกับข้อพับขาของหานเยว่
เปลือกตาหานเยว่ขยับเล็กน้อย เสียงแหบพร่าหลุดจากลำคอ “ฆ่า...ฆ่าข้าเสีย...”
“ขอร้องล่ะ ฆ่าข้าเถอะ...”
ตอนแรกเขาอยากมีชีวิตอยู่จริง ๆ
แต่ตอนนี้ ในหัวมีเพียงความคิดอยากตาย!
เขารู้สึกว่าคนทรยศสองหน้าอย่างตนไม่มีสิทธิ์มีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกแล้ว!
เผยจิ้นหันกลับไปมองเขา
“อยากตายหรือ?”
หานเยว่ฝืนเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเปื้อนคราบเลือด “ข้าบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว...”
“สิ่งที่เจ้าพูดจริงหรือเท็จ หาใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสินได้”
เผยจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หนี้เลือดที่เจ้าก่อไว้ ข้าจะให้เจ้าค่อย ๆ ชดใช้!”
ขณะกล่าว เผยจิ้นยื่นมือไปตบแก้มหานเยว่เบา ๆ
แววตาดูสงบนิ่ง ทว่าภายในกลับเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร!