หานเยว่จ้องเผยจิ้นที่ลากดาบเข้ามา
บาดแผลจากตะปูดำในท้องยังปวดตุบ ๆ
พิษกัดกร่อนปราณลุกลามเข้าสู่เส้นลมปราณ ทำให้ยามโคจรพลังปราณแข็งแกร่งติดขัดอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างนั้น รากฐานขั้นสี่ระดับปลายของเขาก็ยังคงอยู่!
“เผยจิ้น แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าฝึกวิชาประหลาดอันใด”
“แต่เจ้าคิดว่ากลืนกินความแค้นของหมาแก่ไม่กี่ตัว แล้วจะฆ่าข้าได้หรือ?”
“พลังบำเพ็ญขั้นสี่ระดับปลายของข้าเป็นของจริง!”
สิ้นเสียง
หานเยว่กระชากถุงผ้าที่เอวออกมา กระบองหนามหมาป่าสีดำสนิทพลันปรากฏขึ้น
กระบองหนามหมาป่าทำจากเหล็กดำทั้งด้าม ผิวกระบองเต็มไปด้วยหนามแหลม
ตรงปลายยังพันด้วยเอ็นสัตว์สีแดงชาดหลายชั้น!
แม้จะไม่อาจเทียบกับดาบขวางฝังสวรรค์ของเผยจิ้น แต่ก็เป็นอาวุธชั้นเสวียนระดับยอดเยี่ยม!
หานเยว่กำด้ามกระบองแน่นด้วยห้านิ้ว เหยียบแผ่นอิฐเขียวใต้เท้าจนแตกละเอียด
“แม้แต่พ่อเจ้า เผยเสินเลี่ย ยังตายไปแล้ว แล้วเจ้านับเป็นตัวอะไร?”
เผยจิ้นหยุดยืนกลางบันไดหิน ปลายดาบชี้เฉียงลงพื้น “ข้านับเป็นอะไรหรือ?”
“ข้าคือคนที่จะมาเอาชีวิตเจ้า!”
“โอหังนัก!”
หานเยว่ตวาดอย่างเดือดดาล พลางกวัดแกว่งกระบองหนามหมาป่าฟาดออกไป
เผยจิ้นยกดาบขวางรับ คมดาบปะทะหัวกระบอง
ตูม!
เสียงกระแทกอันหนักอึ้งสะเทือนห้องศิลา
อิฐเขียวใต้เท้าเผยจิ้นแตกต่อเนื่อง
หานเยว่พลิกข้อมือตามแรง กระบองหนามหมาป่าครูดผ่านตัวดาบ
“ไอ้เดรัจฉานน้อย ตายเสีย!”
ระหว่างที่กล่าว หนามแหลมสามซี่ก็พุ่งตรงเข้าหาหน้าอกเผยจิ้น
เผยจิ้นเบี่ยงตัวหลบ ทว่าหัวไหล่ยังถูกเฉือนเป็นรอยเลือดสามทาง
หานเยว่ยกขาพุ่งชน เข่ากระแทกตรงเข้าที่ท้องของเผยจิ้น
เผยจิ้นแขม่วท้องย่อตัว ใช้ฝ่ามือซ้ายขวางรับแรงเข่า
มือขวาฟันดาบขวางเข้าใส่สีข้างของหานเยว่อย่างฉับพลัน
โชคดีที่หานเยว่ตอบสนองทัน รีบชักกระบองกลับมาตั้งรับ
แต่คมดาบก็ยังเฉือนผ่านอาภรณ์ลายม่วง ทิ้งรอยขาดไว้ตรงเอว
ในจังหวะนั้นเอง หานเยว่พลันรู้สึกว่าพลังเลือดลมในกายไหลหายไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับถูกดูดออกไปอย่างฝืนใจ
แม้เขาจะถูกพิษกัดกร่อนปราณ พลังเลือดลมจึงได้รับผลกระทบไปแล้ว