ฝีเท้าของเผยจิ้นหยุดลงตรงหน้าผาสูงชัน
ศพไร้ใบหน้าร่างนั้นดูพิลึกพิลั่น
แต่เกราะที่สวมอยู่เป็นของโหวแห่งแดนเหนืออย่างแน่นอน
บาดแผลบนร่างก็อยู่ตรงตำแหน่งเดียวกับบาดแผลเก่าของโหวแห่งแดนเหนือ
ในจังหวะนั้นเอง
หัวหน้ามือสังหารพลันกดฝาโลงไว้แน่น “เผยจิ้น ถอยไป”
เขาหัวเราะเสียงต่ำ
จากนั้นพลิกข้อมือ หยิบท่อทองแดงออกมา
“ข้าฝังดินปืนไว้ในโลงนี้แล้ว!”
“ถ้าเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะทำให้กระดูกพ่อเจ้าแหลกเป็นเถ้าธุลี!”
หลิวขาเป๋ถือกระบี่พุ่งเข้ามา ตวาดเสียงกร้าวว่า “เจ้ากล้ารึ!”
“ฮึ ๆ คิดว่าข้ากล้าหรือไม่เล่า?”
หัวหน้ามือสังหารกดนิ้วหัวแม่มือทับท่อทองแดง กวาดตามองไปยังก้นหุบเขา
ยอดฝีมือพลีชีพของหอเป่ยหมิงยังคงต่อสู้กับกองทัพองครักษ์จิ้น
องครักษ์ลับแห่งราชสำนักก็ทำให้ทั่วป๋าเฮ่อหลานตกอยู่ท่ามกลางค่ายกลอันวุ่นวาย
น้ำมันเพลิงไหลลงมาตามหน้าผา เหลือระยะห่างจากโลงน้ำแข็งเพียงไม่กี่จั้ง
เผยจิ้นยกดาบชี้ไปยังหัวหน้ามือสังหาร จังหวะหายใจที่กระเพื่อมอยู่ในอกค่อย ๆ สงบลง
“เช่นนั้น จุดประสงค์ที่เจ้ามาวันนี้ แท้จริงแล้วคือชิงโลง หรือสังหารข้า?”
“ทั้งสองอย่าง” หัวหน้ามือสังหารยิ้มเย็น
“ความอยากของเจ้าไม่เบาเลย” แววตาเผยจิ้นเย็นเยียบ
“ใต้เท้าโจวเคยกล่าวไว้ว่า หากเจ้ามีชีวิตกลับไปถึงเมืองโยวโจว หอเป่ยหมิงก็จะดับตะเกียงไปหนึ่งดวง”
สิ้นคำ แววตาของเผยจิ้นพลันหม่นลง
ใต้เท้าโจว?
เขาเคยเห็นใบหน้านั้นจากความทรงจำที่หลงเหลือของหมีปีศาจแล้ว
รองเจ้ากรมกลาโหมฝ่ายซ้าย โจวเหยียนโซ่ว!
เป็นเขาจริง ๆ ด้วย!
หัวหน้ามือสังหารสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเผยจิ้น จึงกดท่อทองแดงทันที
“เพิ่งเข้าใจตอนนี้ก็สายไปแล้ว!”
เสียงแผ่วเบาดังมาจากก้นท่อทองแดง