ยามที่การต่อสู้ดุเดือดปะทุขึ้น ณ หุบเหวภูตครวญ
นอกประตูทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองชางอวิ๋น รถบรรทุกหญ้าคันหนึ่งเอียงล้มขวางอยู่ในช่องประตู
ทหารเถื่อนผู้เฝ้าประตูฟาดแส้ใส่ทหารชราไร้ยศที่กำลังบังคับรถ
“ตาบอดหรืออย่างไร?”
“รีบเข็นออกไป!”
ทหารชรากอดศีรษะ ก้มตัวมุดเข้าใต้ท้องรถ
“ท่านทหาร เพลาแตกแล้ว...เข็นไม่ไหวขอรับ!”
ทหารเถื่อนยกเท้าถีบเขาทันที!
แต่ทันใดที่ยื่นเท้าออกมา หอกสั้นเล่มหนึ่งก็พุ่งแทงออกมาจากใต้รถ!
แทงทะลุลำคอของเขาในพริบตา!
ทหารเถื่อนไม่ทันได้ตอบสนองด้วยซ้ำ ก็ล้มลงกองจมเลือด
ต่อมา กองหญ้าก็พลิกออก ทหารจากกองทัพโยวโจวสิบกว่าคนพุ่งเข้าหากว้านชักประตูด้านหลัง!
หลังเนินดินนอกเมือง หนิงเจียนเสวี่ยพลิกกายขึ้นหลังม้า
“เร็วเข้า!”
“บุกเข้าไป ยึดประตู!”
ทหารม้าหลายสิบคนควบไปตามถนนหลวงอย่างรวดเร็ว ทหารราบด้านหลังแบกบันไดยาวมุ่งตรงไปยังกำแพงเมือง!
แม่ทัพผู้เฝ้ากำแพงเพิ่งโผล่หน้าออกมา ก็เห็นแสงดาบวาบวับอยู่ใต้ช่องประตู
“ข้าศึกบุก! ปิดประตู!”
ทหารเถื่อนสองคนพุ่งเข้าหากว้านชักประตู แต่ถูกหอกสั้นไล่ต้อนจนถอยร่น
ทหารชราคนหนึ่งสอดคานเหล็กเข้าไปในซี่ล้อ แล้วใช้สองแขนกอดปลายคานไว้
แม้ลูกธนูบนกำแพงจะตกใส่ไหล่และแผ่นหลังของเขา!
ถึงตายก็ห้ามปล่อยมือ!
หนิงเจียนเสวี่ยควบม้าพุ่งเข้าไปในช่องประตูอย่างรวดเร็ว!
ทวนยาวกวาดฟาด!
ทหารเถื่อนสามคนที่เฝ้าอยู่ใต้ประตูถูกซัดกระเด็นในทันที!
“คุ้มกันกว้านชักประตู!”
นางพลิกกายลงจากม้า ปลายทวนปัดดาบโค้งที่ฟันใส่ลำคอทหารชราออกไป
ทหารชราปากเต็มไปด้วยฟองเลือด ทว่ายังคงกอดคานเหล็กไว้
“ฮูหยิน...ประตูยังไม่ปิดขอรับ!”
“เห็นแล้ว รีบปล่อยมือไปรักษาแผล!”
หนิงเจียนเสวี่ยยกเท้ายันปลายคานไว้
องครักษ์ที่ตามหลังมาพุ่งเข้ามาลากทหารชราออกจากแนวลูกธนู
บนหอประตู แม่ทัพผู้เฝ้าเมืองเร่งเร้าด้วยเสียงร้อนรน
“พลธนูอยู่ที่ไหน? ยิงเข้าไปในช่องประตู!”
“ท่านแม่ทัพ ข้างล่างยังมีพวกเราอยู่!”
“เมืองกำลังจะเสียอยู่แล้ว ยังจะห่วงใครอีก...”
แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง ลูกธนูดอกหนึ่งก็พุ่งทะลุหัวไหล่ของเขา!
หนิงเจียนเสวี่ยโยนธนูสั้นกลับไปให้องครักษ์ แล้วถือทวนพุ่งขึ้นบันไดหิน!