มือขวาของเผยจิ้นยังคงหลงเหลือกลิ่นอายเพลิงโลหิต
นักพรตอูหวนคุ้นเคยกับกลิ่นอายร้อนระอุที่ยังไม่จางหายนี้เป็นอย่างดี!
เขาเลี้ยงดูมันมานานกว่าสิบปี!
ทุกครั้งที่เข้าใกล้ถ้ำอสรพิษดำ เขาจะได้กลิ่นนี้
ทว่าบัดนี้ กลิ่นอายของงูเหลือมโลหิตกลับปรากฏอยู่บนร่างคนผู้หนึ่ง!
“เป็นเจ้า...”
นักพรตอูหวนกำเศษปี่กระดูกในมือแน่น
“เจ้าสังหารงูเหลือมโลหิตของข้าหรือ?”
“เป็นไปได้อย่างไร!”
เขาสัมผัสได้ว่าเผยจิ้นตรงหน้าเพิ่งอยู่ขั้นสี่ระยะแรกเท่านั้น
ด้วยขอบเขตเพียงเท่านี้ จะสังหารงูเหลือมโลหิตขั้นสี่ระยะปลายได้อย่างไร?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงงูเหลือมโลหิตของเขาที่มีพรสวรรค์เหนือธรรมดา ทั้งยังเข้าใจอิทธิฤทธิ์ได้แล้ว!
“เจ้าเป็นใครกันแน่...”
อู๋หวนเพิ่งจะเอ่ยถามต่อ ดาบขวางฝังสวรรค์ก็ฟันมาถึงเบื้องหน้าแล้ว!
“บัดซบ!”
เขารีบตบแผ่นป้ายกระดูกออกไป
กร๊อบ!
แผ่นป้ายกระดูกแตกพร้อมกับแสงโลหิตคุ้มกาย
ดาบขวางเฉียดขมับของเขาไป ก่อนทิ้งร่องดาบลึกครึ่งฉื่อไว้บนกำแพงด้านหลัง
อู๋หวนถอยกรูดหลายก้าว ก่อนยกมือแตะเลือดบนใบหน้า
“ทำลายความทุ่มเทกว่าสิบปีของข้าแล้วยังกล้ามาหาเรื่องถึงที่!”
“เจ้าคิดจริงหรือว่านักพรตผู้นี้อ่อนแอนัก!”
“อ๊าก!”
เขากระทืบพื้นจนกระเบื้องแตกละเอียด
เสื้อคลุมสะบัดพอง พลังข่มขวัญขั้นสี่จุดสูงสุดพุ่งตรงไปยังประตูคลัง!
กองทัพองครักษ์จิ้นสองนายที่อยู่หน้าแถวรู้สึกแน่นหน้าอก ถูกแรงกดดันผลักถอยไถลไปด้านหลัง
เผยจิ้นยกดาบขวางสกัดคลื่นพลังนั้นไว้
“ตั้งค่ายกล คุมทางออกให้มั่น”
ถูจิ่วซานนำทหารแยกย้ายไปปิดทางทั้งสองฟากของลานคลังทันที
อู๋หวนกวาดตามองกองทัพองครักษ์จิ้น ก่อนหัวเราะขึ้นมา “ฮ่า ๆ พื้นฐานไม่เลวเลย!”
“พอดีเลย นักพรตผู้นี้กำลังขาดศพใหม่ ๆ อยู่!”
เขาสะบัดกระดิ่งทองแดงหกใบออกจากแขนเสื้อ
เสียงกระดิ่งดังขึ้น แล้วเสียงกระแทกก็ดังต่อเนื่องมาจากส่วนลึกของยุ้งฉาง
หีบไม้เก่าที่กองอยู่มุมกำแพงล้มคว่ำ เผยให้เห็นโลงแคบหกใบ
ฝาโลงเปิดออก!
ร่างคนหกร่างลุกขึ้นยืนตัวแข็งทื่อจากข้างใน เท้าเปล่าและมีผ้าเปียกพันอยู่ทั่วร่าง
ทรวงอกของพวกเขาไม่ขยับขึ้นลง ทว่าดวงตากลับหันตามเสียงกระดิ่งมาทางเผยจิ้น