“ก็ใช่น่ะสิ หรือว่าคุณหนูเซี่ย ลูกสาวของเซี่ยเจิ้งสงผู้ยิ่งใหญ่ จะยังคิดเบี้ยวอีก?”
หลินอี้มองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ตอนนี้ฝ่ายรุกกับฝ่ายรับสลับกันแล้วสินะ
เซี่ยเจี้ยนว่านเป็นคนให้ความสำคัญกับคำสัญญามาก โดยเฉพาะเรื่องเดิมพัน
เธอจ้องหลินอี้ เม้มริมฝีปากเบา ๆ ก่อนจะนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย มือทั้งสองประสานไว้บนตัก “ไม่ลืมหรอก รู้แล้ว”
น่าหงุดหงิด เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว...
หลินอี้ยืดเส้นยืดสาย ช่วงวันต่อจากนี้คงสบายขึ้นเยอะ ตอนนี้เขาน่าจะถือว่าหนีออกจากเส้นเรื่องปกติของต้นฉบับได้แล้วสินะ?
กับหลี่ชิงชิง อย่างไรก็ถือว่าเคยผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน
ส่วนซูเสี่ยวโหรว... อืม เด็กคนนี้ดูซื่อ ๆ คงไม่มีปัญหา
เซี่ยเจี้ยนว่านมีเดิมพันผูกมัดอยู่ เธอคงไม่ทำอะไรเขา
เสิ่นชิงเยี่ยน... เธอก็เป็นแค่นักเรียนสายวิชาการ ในเนื้อเรื่องเดิมไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้องอะไร
พอคิดแบบนี้ หลินอี้ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก ในที่สุดก็ไม่ต้องเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ แล้ว!
เขา... หรือว่าไม่ได้คิดจะให้ของอะไรฉันจริง ๆ?
เซี่ยเจี้ยนว่านอยากถามอีกครั้ง แต่ถ้าถามต่อไปจะไม่ดูเสียหน้าหรือไง?
อีกอย่าง ของขวัญวันเกิดแบบนี้ ถ้าต้องยื่นมือไปขอเอง ก็สู้ของที่อีกฝ่ายให้มาเองไม่ได้หรอก แบบนั้นถึงจะมีความหมาย!
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้บอกว่ากำลังจีบฉันอยู่หรอกเหรอ...
คงไม่หรอกมั้ง?
เซี่ยเจี้ยนว่านเหลือบมองหลินอี้จากหางตา ก่อนจะรีบเบนสายตากลับ
อืม ไม่หรอก เขากำลังจีบฉันอยู่
ของขวัญ... เมื่อกี้เขาพูดถึงของขวัญแล้วใช่ไหม...
ฉันจะคืนเงินให้เธอ แต่เธอก็ไม่ยอมรับ...