“ไอ้หนู นายก็บอกเองว่าคุณหนูเซี่ยเป็นเพื่อนร่วมชั้นของนาย งั้นก็ต้องเตรียมของขวัญในฐานะเพื่อนร่วมชั้นให้ดีหน่อยสิ”
หลินเจียฟู่ยืนอยู่ข้างหลินอี้ พลางสูบซิการ์
หลินอี้หันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน “พ่อ อย่าพูดเลย เมื่อกี้ผมเดินทั่วห้างแล้ว มีแต่สร้อยคอกับของอย่างอื่น ส่งของพวกนั้นให้เธอก็ไม่เหมาะนี่!”
หลินเจียฟู่รู้ความคิดของหลินอี้อยู่แล้ว ลูกชายแค่อยากอาศัยโอกาสนี้คืนเงิน ก็เป็นเรื่องปกติ
แสดงว่าลูกชายตัวเองเป็นคนดี เป็นคนปกติ รู้จักยืมแล้วคืน!
ไม่ทำให้เขาขายหน้า!
“แล้วแต่นาย จัดการเองก็แล้วกัน ยังไงก็เหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะออกเดินทาง”
หลินเจียฟู่จัดเนกไทให้เรียบร้อย “ฉันไปดูว่าแม่ของนายเตรียมตัวเสร็จหรือยัง ส่วนนายก็อย่าลืมเปลี่ยนเป็นชุดทางการ เข้าใจไหม!”
ชุดทางการก็คือชุดสูทสั่งตัดที่ตัดเย็บให้เข้ากับรูปร่างของผู้สวมใส่โดยเฉพาะ
หลินอี้ขานรับส่ง ๆ “รู้แล้วน่า รู้แล้ว ผมทำให้พ่อเป็นห่วงขนาดนั้นเลยหรือไง?”
หลินอี้มองของสีทองในกล่องแล้วพอใจมาก
ใช้เวลาทั้งคืน ในที่สุดพวกเขาก็เร่งทำจนเสร็จทัน
ถึงจะไม่ได้สมบูรณ์แบบนัก แต่ของขวัญวันเกิด ขอแค่เหมาะสมก็พอแล้ว!
หลินอี้ห่อริบบิ้นเสร็จแล้วอุ้มกล่องขึ้นมา กัดริมฝีปากเบา ๆ “ซี๊ด หนักเอาเรื่องเหมือนกันนะ สมกับเป็นของราคาห้าล้านจริง ๆ”
ถ้าเป็นชาติก่อน อย่าว่าแต่ของขวัญวันเกิดราคาห้าล้านเลย ในสายตาหลินอี้ แค่ห้าร้อยหยวนก็เกินงบไปมากแล้ว!
แต่ตอนนี้ฐานะของเขาไม่เหมือนเดิมแล้วนี่นา