“พี่หลิน! พี่เทพเกินไปแล้ว!! คนทั้งนครเซี่ยงไฮ้ประเมินพี่ต่ำไปหมดเลย!!”
“เมื่อกี้นี้เอง คนของทางการโทรมาหาฉัน พรุ่งนี้! พรุ่งนี้สิบโมงเช้า พวกเขาจะมาดูที่ดิน”
“ฉันลองถามอ้อม ๆ ดูแล้ว นายเดาสิว่าไง! พวกเขาจะสร้างโรงเรียนในเครือ! โรงเรียนในเครือเชียวนะ!!!”
เสียงของโจวต้าหู่ที่ตื่นเต้นสุดขีดดังมาจากปลายสาย ราวกับว่าถ้าเขาอยู่ตรงหน้าหลินอี้ตอนนี้ คงอยากจะกอดแล้วหอมแก้มสักฟอด!
“น้องหลิน ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนายบอกข่าวนี้กับฉัน ช่วงสองวันนี้ฉันอาจจะขายเจ้าตึกร้างพวกนั้นทิ้งในราคาถูกไปหมดแล้วก็ได้ จะมีโอกาสพลิกสถานการณ์แบบนี้ได้ยังไง!”
หลินอี้กดโทรศัพท์ไว้ มุมปากยกขึ้น “พี่โจว จริง ๆ แล้วเป็นเพราะพี่โชคดีต่างหาก พี่เป็นคนมีดวงเรื่องเงินทอง ไม่มีทางล้มลงง่าย ๆ หรอก”
“ฮ่า ๆ ๆ นายพูดถูกใจฉันจริง ๆ เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ฉันจะแนะนำถนนสายนั้นของนายเป็นที่แรก รับรองว่าจะได้ราคาดีแน่!”
“ได้ครับ งั้นผมขอขอบคุณพี่ไว้ก่อนเลย!”
พอวางสาย หลินอี้ก็โยนโทรศัพท์ไปข้าง ๆ แล้วกอดผ้าห่ม “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ห้าสิบล้าน! ห้าสิบล้าน!”
ถนนสายนั้นใช้เงินลงทุนแค่หนึ่งล้าน สุดท้ายกลับทำกำไรให้เขาได้ถึงห้าสิบล้าน!
หลินอี้ที่ชาติก่อนมีเงินเดือนเดือนละหกถึงเจ็ดพัน จะเคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้ที่ไหน เขาดีใจจนแทบลอยขึ้นฟ้าแล้ว!
“ดึกดื่นป่านนี้ ส่งเสียงอะไรกันนักหนา?”
ประตูห้องถูกผลักเปิดออก หลินเจียฟู่สวมชุดนอนเดินเข้ามา สีหน้าเรียบเฉย
สมกับเป็นเด็กจริง ๆ แค่เจอเรื่องดีใจอะไรสักอย่างเข้า...