พอโจวเสี่ยวโจวพูดจบ ซูเสี่ยวโหรวก็ตาโต รีบโบกมือปฏิเสธ “ไม่ ไม่มีทาง ฉันจะไปชอบรุ่นพี่หลินได้ยังไง… ฉันจะไปชอบรุ่นพี่หลินได้ยังไงกัน!”
“ไม่ชอบแล้วหน้าแดงทำไม?” โจวเสี่ยวโจวขยับเข้ามาใกล้ ใช้นิ้วจิ้มแก้มซูเสี่ยวโหรวเบา ๆ พลางหรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ “โอ้~ ฉันรู้แล้ว ที่แท้ก็เป็นพี่หลินนี่เอง ใช่พี่ชายลูกคนรวยที่เธอบอกว่าทั้งมหาวิทยาลัยเข้าใจผิดกันหรือเปล่า?”
ซูเสี่ยวโหรวรีบยกมือปิดปาก แย่แล้ว! ทำไมถึงเผลอพูดหลุดออกไปได้นะ!
โจวเสี่ยวโจวโบกมือ “เอาน่า ไม่ต้องปิดบังหรอก ชอบก็ชอบสิ จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนา”
“แต่…แต่ว่า ฉัน…นี่เป็นความชอบจริง ๆ เหรอ?”
ซูเสี่ยวโหรวเอ่ยเสียงเบา ใบหูร้อนผ่าว
ฉัน…หรือว่าฉันชอบพี่หลินจริง ๆ?
แต่พี่หลินก็ปฏิบัติกับฉันแค่ในฐานะน้องรุ่นนะ ถ้าจู่ ๆ ฉันเกิดชอบเขาขึ้นมา แบบนี้จะเสียมารยาทไปหน่อยหรือเปล่า?
ถ้าเขาเกลียดฉันขึ้นมาจะทำยังไงดี?
ยิ่งคิด ซูเสี่ยวโหรวก็ยิ่งเป็นกังวล
“แบบนี้จะไม่เรียกว่าชอบได้ยังไง?” โจวเสี่ยวโจวถามกลับ พลางขยับเข้าไปจ้องหน้าซูเสี่ยวโหรว “เอาล่ะ โหรวโหรว บอกฉันมาสิ ตอนนี้เธอกำลังคิดอยู่ใช่ไหมว่า เอ๊ะ นี่คือความชอบเหรอ พี่เขาจะเกลียดฉันหรือเปล่านะ ฉันชอบเขาจริง ๆ เหรอ อะไรทำนองนี้น่ะ?”
สีหน้าซูเสี่ยวโหรวเปลี่ยนไป “โจว! โจวโจว! เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย!”
“แน่นอนสิ ดูจากสีหน้าไง”
โจวเสี่ยวโจวยักไหล่ “โหรวโหรว ฉันคิดว่า ถ้าชอบเขาก็ลองเป็นฝ่ายรุกดูหน่อย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะมาเสียดายทีหลังเอานะ”