“ว่านว่าน ที่บ้านฉันมีธุระนิดหน่อย จริง ๆ แล้วเรื่องเงินก้อนนั้นครั้งก่อน ฉันยังอธิบายกับพ่อไม่ชัดเจนเลย”
ตรงบันไดนอกห้องเรียนการเงินปีสาม หลินอี้มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าอ่อนโยน
เซี่ยเจี้ยนว่านดูไม่ค่อยพอใจ เธอทำปากยื่น ไม่เหลือเค้าของดอกไม้ประจำโรงเรียนผู้เย็นชาอย่างเมื่อก่อนเลยสักนิด
“แต่... ฉันแค่อยากกินข้าวกับนาย...”
“ฉันรู้!” หลินอี้มองเธออย่างจริงจัง “แต่ฉันไม่อยากให้พ่อคิดว่าฉันยังเป็นเด็กผู้ชายที่เอาแต่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้จุดหมายเหมือนเมื่อก่อน ฉันเปลี่ยนไปแล้ว ฉันต้องอธิบายให้เขาเข้าใจ จะได้มีอำนาจตัดสินใจในบ้านมากขึ้น แบบนี้ฉันถึงจะทำอะไรได้มากขึ้น ใช่ไหม?”
ที่จริงแล้ว สิ่งที่หลินอี้ทำก่อนหน้านี้ทำให้เธอตะลึงจนพูดไม่ออก เซี่ยเจี้ยนว่านเชื่อเหลือเกินว่าเด็กหนุ่มตรงหน้ายังสร้างเรื่องแบบนั้นได้อีก!
และเธอก็รู้ว่าเขากำลังเปลี่ยนแปลง เขายังอยากเปลี่ยน... ความคิดที่ลุงหลินมีต่อเขาในอดีตด้วย...
เซี่ยเจี้ยนว่านครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเม้มริมฝีปากเบา ๆ “งั้นก็ได้ คราวหน้าเราค่อยไปกินข้าวด้วยกัน วันนี้นายไปอธิบายกับลุงหลินให้ชัดเจนนะ!”
หลินอี้ยังไม่ทันได้พูด เธอก็พูดต่อ
“จริงสิ! ฉันยังไม่ได้บอกพ่อเลยนี่! คืนนี้ฉันจะบอกพ่อเรื่องความสัมพันธ์ของเรา เขาต้องดีใจมากแน่ ๆ!”
ประโยคเดียวทำให้หลินอี้แข็งค้างอยู่กับที่ รูม่านตาสั่นระริก
ฉันแค่หาเหตุผลมาถ่วงเวลาไปก่อนเองนะ!!
สิบนาทีก่อน เซี่ยเจี้ยนว่านชวนหลินอี้ไปกินข้าวด้วยกัน แต่หลินอี้นั้นไม่เต็มใจอยู่เก้าส่วนจากสิบ