“อากาศร้อนมากเลยนะพี่ ระวังเป็นลมแดดนะ” ซูเสี่ยวโหรวปิดปากหัวเราะคิกคัก ก่อนพูดต่อว่า “ตอนบ่ายฉันมีเรียนอีกคาบ เพิ่งมาถึงก็เห็นรถของพี่แล้ว ไม่คิดว่าพี่จะอยู่ข้างในด้วย”
“เปิดแอร์อยู่ ไม่เป็นไรหรอก กำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่” หลินอี้ส่ายหน้าอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วก้าวเดินไปทางอาคารเรียน
ซูเสี่ยวโหรวเดินตามไปข้าง ๆ เธอไม่ได้ตัวสูงมาก สูงน้อยกว่าเซี่ยเจี้ยนว่านอยู่หน่อยหนึ่ง
เธอเดินอย่างแผ่วเบา มือทั้งสองไพล่ไว้ข้างหลัง เอนตัวเล็กน้อย ดวงตาหางตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ “พี่กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ? หรือว่าเรื่องพี่สาวเซี่ย?”
พี่สาวเซี่ยไม่อยู่ข้างพี่นี่สบายจริง ๆ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นด้วย!
ความรู้สึกแบบนี้สบายจริง ๆ!
แสงแดดสาดส่องใบหน้า ข้างกายยังมีสาวน้อยน่ารักราวกับน้องสาวเดินอยู่ด้วย อารมณ์ของหลินอี้จึงผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย เขาพูดอย่างจนใจว่า “ใช่น่ะสิ คราวนี้ดันเข้าใจผิดกันไปหมด เธอคิดว่าฉันชอบเธอมาก...เฮ้อ กลุ้มใจจริง ๆ”
ซูเสี่ยวโหรวหัวเราะเบา ๆ “จริง ๆ แล้วพี่สาวเซี่ยก็เพราะว่า...” เธอพูดไม่จบก็หยุดไป
“เพราะอะไร?”
เธอรีบโบกมืออย่างลนลาน “ฮ่า ๆ ไม่มีอะไรหรอก...”
“เธอจะบอกว่า ที่จริงเธอก็ชอบฉันเหมือนกันใช่ไหม?” หลินอี้เดาออก
“ใช่ค่ะ...”
ซูเสี่ยวโหรวตอบ พลางลดมือลงอย่างเป็นธรรมชาติ
รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเลย ทำไมกันนะ...
ตั้งแต่วันเกิดของพี่สาวเซี่ยก็เป็นแบบนี้ ช่างแปลกจริง ๆ...