“ไม่ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว หนึ่งพันหมื่น! ฉันให้คุณหนึ่งพันหมื่น!”
ความบ้าคลั่งที่ส่งมาจากปลายสายทำให้โจวต้าหู่ชะงักค้างไปทั้งตัว เขากลืนน้ำลาย ดวงตาหดเล็กลง
มีปัญหาแล้ว อยู่ ๆ ก็เพิ่มราคาเอง...
โจวต้าหู่ไม่ใช่คนโง่ เขาเหลือบมองหลินอี้ ก่อนลดเสียงลง “คุณชายเจ้า... ที่จริงมีคนอื่นเสนอราคาเท่านี้เหมือนกันครับ...”
หลินอี้จับคำพูดจากปากเขาได้ทันที ใจก็พลันรู้สึกไม่ดี
เวลาใกล้จะถึงแล้ว หรือว่าฉู่หรานรู้ข่าวแล้ว เลยร่วมมือกับเจ้าไค?
ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเงียบอยู่นาน “เขา... แซ่หลินใช่ไหม?”
ลำคอของโจวต้าหู่ขยับเบา ๆ “ครับ”
“หนึ่งพันหนึ่งหมื่น! ฉันเพิ่มให้อีกหนึ่งล้าน ห้ามขายให้เขาเด็ดขาด!”
“นี่...”
โจวต้าหู่แทบจะดีใจจนดอกไม้ผลิบานในใจ ไม่คิดเลยว่าเจ้าตึกร้างที่ดูไม่มีอะไร จะมีคนแย่งกันถึงสองคนขนาดนี้
แต่ถึงอย่างไร หลินอี้ก็เป็นฝ่ายติดต่อเขามาก่อน เขาเงียบไป ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ “คุณชายเจ้า ราคาที่คุณเสนอมาเย้ายวนใจจริง ๆ... เอาอย่างนี้ คุณรอผมสักครู่ได้ไหมครับ?”
“ไม่ได้ คุณโจว คนเสนอราคาสูงกว่าก็ได้ไป เรื่องแค่นี้คุณไม่เข้าใจหรือไง?”
“เข้าใจครับ...”
“ฉันจะรีบไปหาคุณเดี๋ยวนี้ ห้ามขายให้เขาเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาด!”
“ตู๊ด ตู๊ด...”
สายถูกตัดไป โจวต้าหู่สูดหายใจเบา ๆ ที่ดินผืนนี้ต้องมีอะไรสักอย่างที่ทำให้พวกเขาแย่งกันแน่
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าคืออะไร!
โจวต้าหู่ค่อย ๆ นั่งลง ฝืนยิ้มออกมา “ขอโทษที ขอโทษที เมื่อกี้โทรศัพท์มีเรื่องยุ่งยากนิดหน่อย”