ไม่นานนัก สัญญาก็เซ็นเสร็จ หลินอี้เก็บไพ่ไว้ในมือ ทำให้โจวต้าหู่ตกอยู่ในสภาพกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยตลอดเวลา
ท้ายที่สุดแล้ว ข่าวอะไรกันแน่ ถึงทำให้ทั้งสองคนแย่งกันขนาดนี้
พอถึงตอนลงมือเซ็นจริง ๆ โจวต้าหู่ก็รีบโน้มตัวเข้ามาทันที “คุณชายหลิน ตกลงข่าวนั้นคืออะไรกันแน่?”
หลินอี้หรี่ตาลง “เถ้าแก่โจว ถ้าฉันบอกนายแล้ว นายห้ามโกรธเด็ดขาดนะ”
“ฉันจะโกรธทำไม?”
“เอ่อ... เรื่องมันเป็นอย่างนี้”
หลินอี้ครุ่นคิด พอกำลังจะเปิดปาก เซี่ยเจี้ยนว่านก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด เธอเองก็อยากรู้เหมือนกัน
ตกลงเป็นข่าวอะไรกันแน่
สิบนาทีต่อมา...
ทั้งห้องทำงานเงียบกริบ เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักของคนสองคน แม้แต่ตัวโจวต้าหู่ก็ยังสั่นเทา
เขาทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างแรง หอบหายใจเฮือกใหญ่ แววตาจากความสงสัยค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นลุกโชน!
“เป็นยังไงบ้าง เถ้าแก่โจว ข่าวของฉันชิ้นนี้มีมูลค่าไม่น้อยกว่าสิบล้านเลยนะ”
หลินอี้ยิ้มพลางพูด
“ไม่น้อยเลย... ไม่น้อยแม้แต่นิดเดียว...” โจวต้าหู่สูดลมหายใจลึก กำหมัดแน่น “ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดจริง ขอแค่ฉันอดทนต่ออีกไม่กี่วัน!!! ฉันก็จะพลิกกลับมาตั้งหลักได้อย่างเต็มตัว!!!”
ในต้นฉบับ เป็นเพราะโจวต้าหู่ไม่รู้ข่าวนี้ เขาจึงขายที่ดินทั้งหมดในราคาถูก สุดท้ายขาดทุนจนหมดตัว
ตอนนี้ฉันเปลี่ยนเนื้อเรื่องต้นฉบับไปแล้ว แค่ไม่รู้ว่าจะเกิดผลกระทบแบบผีเสื้อขยับปีกหรือเปล่า
“เป็นไปไม่ได้ ข่าววงในแบบนี้ แม้แต่ทางบ้านฉันยังสืบไม่ได้เลย นายรู้ได้ยังไง?” แม้แต่เซี่ยเจี้ยนว่านก็ยังรักษาความสงบไว้ไม่อยู่