ใช่แล้ว หลินอี้!!!
ฉู่หรานแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ กัดฟันแน่นแล้วตะโกนออกมา “แล้วจะทำยังไง! ฉันบอกเขาไปแล้วนะ!”
“ใจเย็นก่อน ตอนนี้ฉันจะลองหาเบอร์ติดต่อของเจ้าของ แล้วก็จะไปหาเงินจากที่บ้านด้วย!”
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด”
สายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ฉู่หรานบังคับตัวเองให้สงบลง อย่างไรเสีย วันนี้ก็เพิ่งเป็นวันที่สองเท่านั้น
ต่อให้หลินอี้ตั้งใจจะจ่ายเงินจริง เขาก็ไม่มีทางรวบรวมเงินก้อนโตขนาดนั้นได้ภายในเวลาอันสั้น!
เขาก็แค่คุณชายเสเพลคนหนึ่ง ต่อให้เป็นพ่อแม่แท้ ๆ ก็ไม่มีทางให้เงินเขามากขนาดนั้น!
พอคิดอย่างนี้ ฉู่หรานก็วางใจขึ้นมาบ้าง...
ชานเมืองทางใต้ หลังลงจากทางยกระดับ ภาพตรงหน้าก็ไม่ใช่ตึกสูงระฟ้าอีกต่อไป แต่กลับเป็นอาคารเตี้ย ๆ หลายหลัง อาคารเหล่านั้นเปิดโล่งจนลมพัดผ่านได้รอบด้าน ดูเหมือนแม้แต่หลังคาคอนกรีตก็ยังสร้างไม่เสร็จ
เป็นอย่างที่คิด เขาตั้งใจจะมาซื้อที่นี่จริง ๆ...
เขาไม่รู้หรือไงว่าสองคนนั้นหลอกเขา ตกลงกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
มือของเซี่ยเจี้ยนว่านกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเอ่ยเสียงเย็นว่า “หลินอี้ นายมาที่นี่ทำอะไร?”
“เอ่อ เรื่องนี้... คือว่า... มาทำเรื่องใหญ่?”
หลินอี้พูดอย่างคลุมเครือ
“เรื่องใหญ่? เรื่องใหญ่ที่นายว่าคงไม่ใช่จะซื้อตึกร้างแถบนี้ทั้งหมดหรอกนะ?”
“เอ่อ”
“กลับไป” เซี่ยเจี้ยนว่านเอ่ยขึ้น
“อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ คิดซะว่าฉันแวะมาดูเล่น ๆ ก็แล้วกัน”
ในนิยายต้นฉบับ ผู้หญิงคนนี้เคยช่วยฉู่หรานด้วยนี่นา แต่พอเรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้ ดูเหมือนเธอยังไม่ได้สร้างมิตรภาพกับฉู่หรานเลย