“เท่าไหร่นะ??? สิบล้าน!!!”
หลินเจียฟู่เบิกตาโต ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดูเหมือนจะตื่นเต้นจนสีหน้าบิดเบี้ยวไปหมด “แกรู้ไหมว่าเงินสดในมือบ้านเรามีอยู่แค่ไม่กี่สิบล้าน แกจะขอทีเดียวสิบล้านเลยเหรอ?”
หลินอี้คาดการณ์ไว้แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ จึงยื่นมือออกไป “หนึ่งสัปดาห์ครับ ภายในหนึ่งสัปดาห์ ผมรับรองว่าจะคืนเงินต้นสิบล้านให้ครบ แล้วก็…”
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลง “ผมจะทำให้คนทั้งนครเซี่ยงไฮ้รู้ว่า ลูกชายของหลินเจียฟู่ไม่ใช่ไอ้ขยะที่เอาแต่กินแล้วรอวันตายอีกต่อไป!”
“ตึกตัก”
“ตึกตัก”
หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าหลินเจียฟู่จะมองอย่างไร ก็ไม่อาจมองหลินอี้ตรงหน้าให้ออกได้เลย!
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ค่อย ๆ นั่งลง แล้วหลับตาลง
สิบล้านไม่ใช่เงินจำนวนน้อย สำหรับตระกูลใหญ่บางตระกูล อาจเป็นแค่ค่าครองชีพหลายเดือนของคุณชายคุณหนูเท่านั้น
แต่สำหรับครอบครัวของเขา นี่คือเงินทุนที่มากพอจะผลักดันบริษัทให้ก้าวขึ้นไปอีกขั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่กี่วันก่อนพอฟังคำพูดของหลินอี้ เขาก็เริ่มร่วมมือกับเซี่ยเจิ้งสงในเบื้องต้นไปแล้ว…
หลินเจียฟู่ใช้เวลาคิดอยู่นาน หลินอี้ไม่ได้เข้าไปรบกวน
สุดท้ายก็ยังไม่ได้สินะ เงินสิบล้านซื้อถนนเจ้าตึกร้างได้ทั้งสายแท้ ๆ น่าเสียดาย แม้แต่พ่อแม่แท้ ๆ ก็ยังไม่อาจเชื่อใจตัวเขาได้เต็มร้อย
ก็ชื่อเสียงของตัวเองก่อนหน้านี้มัน…
หลินอี้กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
หลินเจียฟู่เหมือนตัดสินใจได้แล้ว เขาฟาดมือลงบนโต๊ะไม้จันทน์ พลางกัดฟันแน่น “ได้! พ่อให้แกสิบล้าน!”