ไม่นานนัก ทั้งสองก็กลับมาถึงมหาวิทยาลัย หลี่ชิงชิงลงจากรถแท็กซี่ พอหันกลับไปก็พบว่าหลินอี้ยังไม่ลงจากรถ
“ทำไมไม่ลงมาล่ะ?”
“ก็ฉันไม่ได้จะกลับเข้ามหาวิทยาลัยนี่”
หลินอี้ยักไหล่
หลี่ชิงชิงจ้องเขาเขม็ง เม้มริมฝีปากเบา ๆ ลังเลอยู่หลายวินาที ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งจับขอบหน้าต่างรถไว้ “เอ่อ… เรื่องวันนี้…”
ทำไมถึงทำท่าอึกอักแบบนี้นะ
หรือว่าเพราะรู้สึกผิดที่เผลอทำรถฉันพัง เลยรู้สึกกระดากใจ?
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ความผิดของเธอ รถคันหลังผิดเต็ม ๆ จัดการเรื่องประกันแล้ว” หลินอี้ยิ้มบอก
อย่างไรเธอก็เป็นนางเอก ไม่จำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์กระอักกระอ่วนเกินไป
หลี่ชิงชิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า ความรู้สึกประหลาดบางอย่างแผ่ซ่านขึ้นมาในใจ ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้น “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นสักหน่อย อีกอย่าง คนที่ผิดเต็ม ๆ ก็คืออีกฝ่ายอยู่แล้ว! เขาชนท้ายรถฉันเอง!”
“ใช่ ๆ ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเป็นความผิดของเธอ”
หลินอี้ยิ้มมองเธอ “มีธุระอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มี ฉันขอตัวกลับก่อนนะ”
“เอ่อ เดี๋ยวก่อน”
หลี่ชิงชิงสูดหายใจลึก หลบสายตา ยกมือแตะจมูกแล้วเหลือบมองเขาจากหางตา น้ำเสียงเบาลงเล็กน้อย “ขอถามเรื่องซุบซิบหน่อย… นายกับเซี่ยเจี้ยนว่านคนนั้น พัฒนาความสัมพันธ์กันไปถึงขั้นไหนแล้ว?”
หลินอี้ “?”
“เดี๋ยวนะ อะไรคือฉันกับเธอพัฒนาความสัมพันธ์กัน…”
“นายไม่ได้กำลังตามจีบเธออยู่เหรอ?”
ให้ตายสิ ตามจีบอะไรกัน ฉันโดนข่มขู่บังคับต่างหาก!