“เอาละ ฉันก็ต้องไปเรียนแล้ว ไปกันเถอะ” หลินอี้หิ้วถุงที่หนักเอาเรื่อง
“เดี๋ยวก่อน นายซื้อมาไม่ใช่แค่แก้วเดียวเหรอ?”
“อืม เพื่อนฉันก็ต้องดื่มด้วย แต่ตอนเย็นเธอก็จะได้เจอเขาอยู่แล้ว”
หลินอี้ยิ้มพลางตอบ
พูดถึงเรื่องนี้ ช่วงนี้เขาไม่ได้หาโอกาสพูดคุยกระชับความสัมพันธ์กับสวีเทาและหวังเจี๋ยดี ๆ เลย
ในต้นฉบับ ทั้งสองคนเป็นแฟนคลับตัวยงของหลินอี้แบบไม่ลืมหูลืมตา ฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ดีอะไรนัก บางทีอาจมีความคิดอื่นแอบแฝงอยู่ด้วย แต่เรื่องความผูกพันแบบนี้ ใครจะไปรู้ได้แน่ชัดล่ะ?
“อ้อ แค่ก ๆ งั้นก็ดี” หลี่ชิงชิงเหลือบมองอย่างผิดปกติ ก่อนจะหันหน้าหนี
ยังไงก็เถอะ ขอแค่อย่าซื้อให้หมอนั่นก็พอ
ไม่ได้การแล้ว!
ในเมื่อหลินอี้ไม่ยอมพูด งั้นเธอจะไปบอกความจริงกับเขาเอง!
ไม่นาน หลินอี้ก็ไปส่งหลี่ชิงชิงที่คณะศิลปะ จากนั้นจึงกลับไปยังตึกเรียนคณะการเงิน
เพิ่งจอดรถเสร็จ เขาก็มองเห็นรถไมบัคสีดำทะเบียน หูฮูเอ 88888 จอดอยู่ริมถนนแต่ไกล
นักศึกษารอบข้างพากันจับตามอง รถแบบนี้มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ ในนครเซี่ยงไฮ้ก็จริง แต่ทะเบียนรถแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!
หลินอี้หรี่ตาลง เขารู้ว่าเป็นรถของใคร
เพียงแต่... นี่เธอตั้งใจจะเปิดเผยให้ทุกคนรู้แล้วสินะว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลรวย?
ภายใต้การคุ้มกันของชายฉกรรจ์ชุดดำ เซี่ยเจี้ยนว่านก้าวลงจากรถอย่างไม่รีบร้อน...
“โอ้โห ดอกไม้ประจำโรงเรียนเซี่ย?”
“ไม่ใช่ ใครเป็นคนบอกว่าพี่สาวเซี่ยเป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนฐานะยากจน? เครือข่ายข่าวของมหาวิทยาลัยทำงานยังไงเนี่ย?”
“ใครจะไปรู้ แต่หน้าตาระดับนี้ นายเอาอะไรมาคิดว่าเธอเป็นคนธรรมดา?”
คนรอบข้างพากันซุบซิบอื้ออึง
เซี่ยเจี้ยนว่านก้มตาลง เธอไม่ชอบเสียงพวกนี้ แต่พอเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ใต้ตึกเรียนไกลออกไป มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มทันที