อ้าว สาวน้อยคนนี้ ทำไมถึงพลาดเอาตอนสำคัญแบบนี้นะ ถ้าเพื่อนของรุ่นพี่หลินกลับมาเดี๋ยวนี้ เธอคงยิ่งพูดไม่ออกไปใหญ่เลยสิ
โจวเสี่ยวโจวกระแอมเบา ๆ เอาละ ให้ฉันที่เป็นตัวช่วยออกโรงเอง!
“แฮ่ม โหรวโหรว บาร์เงียบที่เธอพูดถึงเมื่อคืน อยู่ที่ไหนเหรอ?”
พอโจวเสี่ยวโจวเอ่ยขึ้น หลินอี้ก็เงยหน้ามองอย่างสงสัย
ซูเสี่ยวโหรวชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ไหวพริบดี รีบรับคำต่อทันที น้ำเสียงนุ่มละมุนแต่ติดขัดเล็กน้อย “เอ่อ… อยู่ อยู่ข้างนอกมหาวิทยาลัยน่ะ…”
บาร์เงียบ… แน่นอนว่าก็ต้องอยู่นอกมหาวิทยาลัยสิ…
หลินอี้เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง มองทั้งสองคน
มุมปากโจวเสี่ยวโจวกระตุก แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มอย่างเป็นมิตร “ได้ยินเธอบอกว่าบาร์เงียบร้านนั้นบรรยากาศดี แถมยังสงบ เหมาะกับเพื่อน ๆ นัดเจอกันใช่ไหม?”
“ใช่ ใช่แล้ว!”
“วันนี้เธอไม่ได้อยากไปเหรอ?”
“ใช่สิ”
“แต่วันนี้เหมือนฉันจะมีธุระนิดหน่อยน่ะ”
“อ่า น่าเสียดายจัง!”
“ปล่อยให้เธอไปคนเดียว ฉันก็ไม่สบายใจ ยังไงผู้หญิงออกไปข้างนอกก็ต้องระวังตัวให้มากจริง ๆ!”
“ถะ ถ้าอย่างนั้นทำยังไงดี?”
“อืม… เธอหาคนอื่นไปด้วยได้ไหม?”
“แต่… ฉันมีเพื่อนไม่เยอะนี่นา…”
หลินอี้: (●—●)
พูดตามตรง แผนการแทบจะเผยออกมาหมดแล้ว การแสดงห่วย ๆ แบบนี้ พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเลย
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่เพราะการแสดงห่วยอย่างเดียว
หลินอี้มองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังประหม่า จนมือสั่นอย่างหนักแล้วก็อยากหัวเราะ แต่ก็กลัวจะทำร้ายจิตใจเธอ