รูม่านตาของหลินอี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เขาเงียบไปนาน แต่ก็ยังพูดอะไรไม่ออก
เพราะเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี!
จะบอกว่าไม่หวั่นไหวเลยก็ไม่จริง...
ดวงตาของเซี่ยเจี้ยนว่านสั่นไหวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งวางลงบนไหล่ของเขา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกนิด
สัมผัสนุ่มนวลแผ่ซ่านจากบริเวณแขนไปทั่วร่าง มือของหลินอี้พลอยสั่นตามไปด้วย
ไอร้อนอบอวลอยู่รอบใบหู “ล้อเล่นน่า อี้ทึ่มเอ๊ย~”
“ฉะ ฉันรู้อยู่แล้ว ฮ่า ๆ” หลินอี้รีบพูดต่อทันที “นั่นสิ ตอนนี้พวกเราสองคน... ตอนนี้ก็ยัง... อย่างน้อยก็ยังไม่ค่อยเหมาะหรอก ฮ่า ๆ...”
“แต่ถ้าวันไหนเธอคิดได้แล้ว ฉันจะรอเธอ”
หลินอี้สะดุ้ง ชำเลืองมองด้วยหางตา แล้วเห็นสีหน้าประหลาดของเซี่ยเจี้ยนว่าน ราวกับว่า...
เธอพูดเองเออเองจนพอใจไปแล้ว!
“ก็... ก็ได้” หลินอี้ก้มหน้า “จะ... จะเข้าเรียนแล้ว ไป... ไปเรียนกันก่อนเถอะ...”
“ได้! หืม?”
เซี่ยเจี้ยนว่านเพิ่งขยับตัวจะถอยออกมา ก็เหลือบมองลงไปข้างล่างอย่างสงสัย แล้วพูดเสียงเบาว่า “มือถือของนายทิ่มขาฉันอยู่นะ”
หลินอี้ก้มหน้า สีหน้าดูผิดปกติ... เขาขยับตัวไปอีกด้าน ดูอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
เดี๋ยวก่อน มือถือของเขาวางอยู่บนโต๊ะนี่นา
เซี่ยเจี้ยนว่านสังเกตเห็นความผิดปกติทันที เธอใช้เวลาคิดเพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าก็แดงวาบขึ้นมา แต่ยังฝืนทำเป็นสงบนิ่ง ไม่พูดอะไร แล้วนั่งตัวตรง
ปากกล้าก็เรื่องหนึ่ง แต่ถ้าเกิดขึ้นจริงถึงขั้นนั้น เธอคงเขินจนทำตัวไม่ถูกแน่
ในที่สุดหัวข้อนี้ก็จบลงเสียที
หลินอี้ถอนหายใจยาว เรื่องนี้จะโทษเขาก็ไม่ได้หรอก เซี่ยเจี้ยนว่านมีทั้งหน้าตาและรูปร่างระดับสุดยอด!