ในต้นฉบับ หลี่ชิงชิงด้อยกว่าตัวละครหญิงหลักคนอื่น ๆ มาก
ซูเสี่ยวโหรวอ่อนโยนน่ารัก เป็นสาวไร้เดียงสา
ส่วนเซี่ยเจี้ยนว่านทั้งเย็นชาและงดงามโดดเด่น แต่กลับอ่อนโยนกับคนรักราวกับพี่สาว แถมยังจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้อย่างสบาย ๆ
แต่หลี่ชิงชิงกลับได้คาแรกเตอร์ทสึนเดเระมาเสียอย่างนั้น...
หลินอี้ก้มลงเก็บตะเกียบขึ้นมา น้ำเสียงชัดเจน “ตั้งแต่นี้ไป ใครพูดอีกว่าหลี่ชิงชิงเป็นเทพีในดวงใจฉัน ฉันจะถือว่าคนนั้นเป็นศัตรู!”
ไม่มีเหตุผลอะไรหรอก ถึงหลี่ชิงชิงจะเป็นทสึนเดเระ แต่เรื่องภูมิหลังครอบครัวของเธอไม่ใช่เรื่องที่เอามาล้อเล่นได้
ในช่วงหลังของต้นฉบับ เมื่อขุดลึกลงไป หลี่ชิงชิงก็อาศัยนิสัยที่สวนกระแส กลายเป็นตัวละครหญิงหลักสายทสึนเดเระที่ผงาดขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างแข็งแกร่ง!
บ้านเธอไม่ได้มีเงินมากมาย และเธอก็ไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่พลัดหลงมาอยู่ข้างนอกอะไรแบบนั้น
อืม... ตาของเธอเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งเขตสงครามตะวันออกของมังกร...
ทั้งตระกูลแดงกันแบบสุดขั้ว...
เหมือนกับผมสีแดงเพลิงของเธอนั่นแหละ ความแดงของครอบครัวหล่อหลอมนิสัยร้อนแรงของเธอขึ้นมา ราวกับทหารหญิงไม่มีผิด
“หา?”
ทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง
หลินอี้กินเสร็จอย่างรวดเร็ว ยกถาดขึ้นมา “กินเสร็จหรือยัง? เสร็จแล้วก็ไปห้องเรียน”
“กะ... กินเสร็จแล้ว...”
ทั้งสองคนไม่เข้าใจเลยว่าช่วงสองวันนี้หลินอี้เป็นอะไรไป
หลี่ชิงชิง...
ตอนนี้เธอกับฉู่หรานยังไม่น่าจะเกี่ยวข้องกัน ต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ พอมหาวิทยาลัยเริ่มรับสมัครสมาชิกชุมนุมใหม่ หลี่ชิงชิงก็อยู่ชมรมร็อก