แค่นี้เอง?
แค่นี้เองมันหมายความว่ายังไงกันแน่?
หรือว่าตอนที่ฉันบอกให้เขามาตามจีบฉัน มันเหมือนกำลังบังคับเขา?
เซี่ยเจี้ยนว่านไม่แสดงสีหน้า เพียงแต่ปากกาลูกลื่นส่งเสียงกรอดขึ้นมาครั้งหนึ่ง ก่อนจะขีดลงบนสมุดจดอย่างหนักมือ
หลินอี้รีบนั่งตัวตรงทันที ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เนื้อหาที่อาจารย์สอนนั้นง่ายมาก สำหรับนักศึกษาปีสามอย่างพวกเขา คนที่ตั้งใจฟังในห้องเรียนส่วนใหญ่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก
แต่สำหรับนักศึกษาอย่างหลินอี้ที่สมองเปิดเพียงช่องเดียว แถมช่องนั้นยังไม่รู้อะไรเลย ก็ยากอยู่เหมือนกัน
ในเมื่อข้ามโลกมาแล้ว หลินอี้ก็อยากตั้งใจเรียนให้ดี เรียนจบแล้วจะได้ช่วยพ่อแม่ในชาตินี้ดูแลบริษัท ส่วนเรื่องสู้ตายกับพระเอกก็ปล่อยให้ตัวร้ายคนอื่นจัดการไปเถอะ
แต่ปัญหาคือเขาฟังไม่รู้เรื่องเลย ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีแต่เหล้าดี ๆ กับสาวสวย จะไปมีความรู้ด้านการเงินพวกนี้ได้ยังไง?
หลินอี้ขยี้ผม สีหน้ากลัดกลุ้ม ข้าง ๆ หวังเจี๋ยเริ่มสัปหงกแล้ว เขาอดถามไม่ได้ว่า “พี่หลิน คืนนี้ไปดื่มเหล้ากันไหม?”
“ดื่ม ดื่ม ดื่ม! รู้จักแต่ดื่มเหล้าอยู่ได้ พวกแกตั้งใจเรียนกันหน่อย ถ้าเรียนไม่รู้เรื่อง ต่อไปก็ไม่ต้องมาเล่นกับฉัน!”
หลินอี้อดด่าทั้งสองคนไม่ได้
ทั้งคู่ได้แต่ทำหน้างง แต่เพราะสายตาจริงจังของหลินอี้ จึงยอมนั่งตัวตรง หยิบปากกาลูกลื่นที่ไม่ได้จับมาตั้งแต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมา
สองคนนี้ภักดีกับเขาจริง ๆ ในต้นฉบับก็ยังตามเขาจนต้องพบจุดจบที่ไม่ดี
ในเมื่อเปลี่ยนคนรับบทแล้ว งั้นพาพวกเขาตั้งใจเรียนให้ดี ดีกว่า วันหน้าจะได้ช่วยกันดูแลบริษัท!