“ฮือ”
เซี่ยเจี้ยนว่านหอบเบา ๆ พอเริ่มสงบลงได้บ้างก็คิดจะเดินจากไป ทว่าเสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากด้านข้าง
“เซี่ย! พี่สาวเซี่ย?”
“บังเอิญจังเลย!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เซี่ยเจี้ยนว่านก็หันไปมองเล็กน้อย ไม่ไกลนัก ฉู่หรานเพิ่งผลักประตูร้านกาแฟเข้ามา พร้อมรอยยิ้มสดใส
เขา...เหรอ?
เซี่ยเจี้ยนว่านนึกถึงคำพูดของหลินอี้ สายตาหลุบลง เขาคิดได้อย่างไรว่าตัวเองจะลงเอยกับเขา?
บังเอิญจริง ๆ!
เดิมทีตั้งใจจะมาถามว่าที่นี่รับพนักงานพาร์ตไทม์ไหม ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอดอกไม้ประจำโรงเรียนจากคณะการเงินคนนี้!
ฉู่หรานรู้สึกดีใจจนตัวลอย เดินเข้ามาก้าวยาว ๆ ก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งของหลินอี้เมื่อครู่อย่างเป็นธรรมชาติ
เซี่ยเจี้ยนว่านหลุบตาลง ไม่พูดอะไร
“พี่สาวเซี่ย เมื่อวานคงไม่ตกใจใช่ไหมครับ?”
“ไม่ค่ะ”
เซี่ยเจี้ยนว่านตอบเสียงเบา ไม่ได้พูดอะไรต่อ พลางกวาดตามองฉู่หรานตั้งแต่หัวจรดเท้า
ฉู่หรานยกมือเกาศีรษะพลางยิ้ม “นั่นสินะครับ พี่คงไม่กลัวคนแบบนั้นหรอก”
“อืม”
“จริงสิครับพี่ กาแฟที่พี่ดื่มเป็นกาแฟชงมือจากเอธิโอเปียใช่ไหมครับ กาแฟชนิดนี้มีกลิ่นหอมดอกไม้เข้มข้น สาว ๆ ทั่วไปชอบกันมากเลยครับ”
ถ้าหลินอี้อยู่ตรงนี้ คงต้องบ่นออกมาสักประโยคว่า สมกับเป็นตัวเอกจริง ๆ หาหัวข้อให้ทั้งคู่คุยกันได้ทันที!
เซี่ยเจี้ยนว่านชอบกาแฟชนิดนี้จริง ๆ เพียงแต่เธอรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง
คนคนนี้สนิทสนมกับคนอื่นง่ายเกินไปหรือเปล่า?
เมื่อคืนทั้งคู่ก็เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่เหรอ...