ในหอพัก เซี่ยเจี้ยนว่านยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอย่างร่าเริง ฮัมเพลงเบา ๆ พลางหยิบเสื้อผ้าออกมาจากตู้มาทาบตัวเทียบไปเรื่อย ๆ
โจวฮวานั่งอยู่ข้างเก้าอี้ สีหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น จ้องเซี่ยเจี้ยนว่านเขม็ง
ตั้งแต่ครั้งก่อน เธอก็ไม่เคยพูดกับเซี่ยเจี้ยนว่านอีกเลย
ในความคิดของเธอ เซี่ยเจี้ยนว่านก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ประจบผู้ชาย ทรยศผู้หญิงทุกคนไปแล้ว!!
ต่อให้ที่บ้านมีเงินแล้วจะมีประโยชน์อะไร?
ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอประจบผู้ชายไม่ได้!
ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห เธออดแค่นเสียงเยาะไม่ได้ “เซี่ยเจี้ยนว่าน เบาเสียงหน่อยสิ เธอรบกวนฉันอยู่ ฉันจะอ่านหนังสือ!”
พูดจบ เธอก็หยิบหนังสือออกมาวางตรงหน้า แล้วอ่านออกเสียงดังลั่น!
ฉันต้องตั้งใจเรียน เหยียบคนพวกนี้ให้จมดินให้หมด!!
แต่เซี่ยเจี้ยนว่านกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่สนใจเธอเลยสักนิด
การถูกเมินแบบนี้ยิ่งทำให้โจวฮวาหงุดหงิด เสียงอ่านหนังสือของเธอก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ!
ชุดนี้เปิดเผยเกินไปหรือเปล่านะ?
เอิ่ม... เผื่ออาอี้ชอบแบบนี้ล่ะ?
ลองดูดีไหมนะ?
เซี่ยเจี้ยนว่านครุ่นคิดอย่างละเอียด ในหัวมีแต่เรื่องว่าคืนนี้จะใส่อะไร ถึงจะทำให้หลินอี้ตะลึงได้!
การหยิบเสื้อผ้าเข้า ๆ ออก ๆ จากตู้ ย่อมมีเสียงดังอยู่บ้าง
เสียงแค่นั้นเองก็ทำให้โจวฮวาคำรามขึ้นมา “เซี่ยเจี้ยนว่าน! ฉันบอกให้เบาเสียงหน่อยไง! ก็แค่จะออกไปข้างนอกกับหลินอี้ เจ้าหมอนั่นที่น่าขยะแขยงไม่ใช่หรือไง! จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ!”
เซี่ยเจี้ยนว่านชะงักมือ ดวงตาค่อย ๆ เย็นชาลง แล้วนำเสื้อผ้ากลับไปใส่ในตู้