“แต่…โรงเรียนเราไม่มี…ครูแม่บ้านที่คอยทำความสะอาดโดยเฉพาะเหรอ?” หลินอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
สองสาวตรงหน้าชะงักค้างไปทันที
พวกเธอต้องมีเรื่องปิดบังแน่ ๆ แถมโจวเสี่ยวโจวยังทำหน้าที่กุนซือได้ยอดเยี่ยมจริง ๆ เพิ่งอ้าปากพูดก็เผยพิรุธออกมาแล้ว…
ทำยังไงดี ทำยังไงดี!!
พี่สาวเซี่ยเหมือนจะจับพิรุธได้แล้ว ทำยังไงดี ซูเสี่ยวโหรว รีบคิดหาทางเร็วเข้า!!
ซูเสี่ยวโหรวกลัวผู้หญิงตรงหน้าจริง ๆ ไม่ต้องพูดถึงครอบครัวของเธอ แค่ตัวเธอคนเดียวก็…!
สายตาแบบนั้น เหมือนเสือในสวนสัตว์ไม่มีผิด!!
เป็นเสือประเภทที่อ้าปากคำเดียวก็กลืนเธอเข้าไปได้ทั้งตัว!
“วันนี้…วันนี้พวกเราแอบเหม่อระหว่างเรียน ก็เลยถูกอาจารย์ที่ปรึกษาลงโทษ!” โจวเสี่ยวโจวรีบพูดอย่างตื่นตระหนก
“ใช่แล้ว!”
ซูเสี่ยวโหรวตอบกลับทันที
แปลกชะมัด ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว…แผ่นหลังของเธอเย็นวาบไปหมดเลย…
ดวงตาของเซี่ยเจี้ยนว่านกวาดมองสองคนไปมา บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปหลายวินาที
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “อ๋อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง พวกเธอดวงซวยจริง ๆ แล้วตอนนี้กำลังจะกลับหอพักกันใช่ไหม?”
“ใช่!! ใช่แล้ว! พวกเราจะกลับหอพักค่ะ!” ซูเสี่ยวโหรวรีบตอบ เธอรู้ว่านี่ไม่ใช่คำถาม
แต่เป็นคำสั่งของเซี่ยเจี้ยนว่านต่างหาก!
เธอยื่นมือไปดึงโจวเสี่ยวโจว “พี่หลิน ลาก่อนนะคะ! พี่สาวเซี่ย ลาก่อนค่ะ! บ๊ายบาย!”