“จริง ๆ เอาแก้วกลางก็พอ ฉันดื่มไม่หมดหรอก แถมก็ไม่ค่อยชอบดื่มด้วย…”
บนเก้าอี้ในร้านชานม หลี่ชิงชิงไขว่ห้าง เผยท่วงท่าชวนมองอย่างเป็นธรรมชาติ มือหนึ่งถือชานมที่เพิ่งรับมา สีหน้าเต็มไปด้วยความทะนงตัว
หลินอี้ดูดชานมอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
หลี่ชิงชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนี
พูดแบบนี้ มันจะ…เกินไปหน่อยไหม…
เธอชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้น โคนหูแดงก่ำ “แต่ แต่ฉันก็ชอบชานมแก้วนี้นะ! แน่นอนว่านายอย่าเข้าใจผิดล่ะ! ฉันไม่ได้ชอบเพราะนายซื้อให้หรอกนะ!”
ริมฝีปากของหลินอี้ที่กำลังดูดชานมค่อย ๆ หยุดลง เขากระตุกเล็กน้อย มองเธออย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาหรี่ลง
แย่แล้ว…
ถ้าก่อนหน้านี้อย่างมากเธอก็แค่หยิ่งไปหน่อย แต่พอได้ยินประโยคนี้ ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว
ไม่สิ แล้วทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้อีกล่ะ?
ฉันไปทำอะไรไว้หรือเปล่า?
ไม่น่าจะนะ?
ฉันทำอะไรไปกันแน่?
หลินอี้กลืนน้ำลาย อืม เธอถูกลดความฉลาด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน งั้นก็เป็นเพราะบทบาทในต้นฉบับสินะ…
ฉันเป็นแค่ผู้ทะลุเข้ามาในหนังสือเท่านั้นเอง…
ทำไมเขาไม่สนใจฉันล่ะ?
ยังมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ อีก…
หลี่ชิงชิงเริ่มประหม่า หัวใจเต้นรัว แก้วชานมถูกบีบจนเสียรูปเล็กน้อย ริมฝีปากขยับ เธอพูดเร็วปรื๋อ “ทำไมไม่พูดอะไรเลย? ช่างเถอะ ไม่พูดก็ไม่พูด อย่างน้อยได้นั่งดื่มชานมเงียบ ๆ ฉันก็ชอบเหมือนกัน!”
หลินอี้ขยับริมฝีปาก ทสึนเดเระชัด ๆ…