ปล. วันนี้มีสองตอน แต่ติดธุระ เลยพิมพ์ขาดไปหนึ่งตอน ไว้จะชดเชยให้ทีหลัง!
“งั้นก็ได้ มีธุระอะไรอีกไหม ถ้าไม่มี ฉันไปก่อนนะ”
หลี่ชิงชิงขยับริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนหลุบตาลงแล้วหลบสายตา “อ๋อ งั้น... นายจะไปทำอะไรเหรอ?”
“ไปกินข้าวไง ถึงเวลานี้แล้วไม่กินข้าว จะให้ทำอะไรล่ะ?” หลินอี้ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณ
“จริงด้วย! กินข้าว ฉันก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน!”
หลี่ชิงชิงมองเขาอย่างตื่นเต้นทันที ราวกับกำลังตั้งตารอว่าเขาจะพูดอะไรต่อ
ฉันพูดขนาดนี้แล้ว เขาคงไม่ปฏิเสธชวนฉันไปกินข้าวด้วยกันหรอกใช่ไหม?
ให้ตายสิ ตั้งรับไม่ทัน หลินอี้กระตุกเปลือกตาเล็กน้อย
หลินอี้จนใจ พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ตามธรรมเนียมของบ้านเรา เวลานี้ก็ต้อง...
“งั้น... ไปด้วยกันไหม?”
“แค่ก ๆ ก็ได้ ยอมไปด้วยก็ได้ เดิมทีฉันกะจะหาอะไรกินง่าย ๆ แต่ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ฉันไปกับนายก็แล้วกัน จะได้ไม่ต้องไปกินข้าวคนเดียวอย่างเหงาหงอย”
หลี่ชิงชิงพูดพลางรีบวิ่งไปที่เบาะผู้โดยสาร ดึงประตูรถแล้วเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “ทำไมเปิดไม่ออกล่ะ?”
“ก็เพราะฉันยังไม่ได้ปลดล็อกประตูฝั่งผู้โดยสารไง...”
“อ๋อ...” หลี่ชิงชิงก้มหน้าลง สีหน้าดูแปลกไปเล็กน้อย
ฉันรีบวิ่งมาเร็วเกินไปหรือเปล่านะ?
น่าจะเดินช้า ๆ ทำเป็นไม่ใส่ใจหน่อย อืม ใช่ ควรทำแบบนั้น
“ขึ้นรถเถอะ”
หลินอี้ขึ้นรถ คราวนี้หลี่ชิงชิงก็เปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งด้วย
บางที ฉันอาจต้องหาโอกาสพูดกับหลี่ชิงชิงให้ชัดเจนจริง ๆ...