จริงอย่างที่คิด เส้นเรื่องความรักมาถึงเสิ่นชิงเยี่ยนแล้วสินะ…
นึกไม่ถึงว่าเสิ่นชิงเยี่ยนจะพูดออกมาตรง ๆ แบบนี้
ในต้นฉบับ ฉู่หรานจีบเธอยังไงนะ?
“เขาจีบเธอยังไง?”
“เมื่อวานเขาเจอฉันที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย แล้วขอช่องทางติดต่อ” เสิ่นชิงเยี่ยนพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ฉันก็เลยให้ไป”
เขาดูเหมือนจะเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับหลินอี้ ฉันเองก็สงสัยมาก เลยให้ไป
เสิ่นชิงเยี่ยนมองหลินอี้ “เขากำลังจีบฉันอยู่”
หลินอี้ยิ้มเจื่อน ๆ “เพิ่งเพิ่มวีแชทกันวันแรกเอง คงยังไม่ถึงขั้นนั้นหรอกมั้ง เขาพูดอะไรบ้าง?”
เสิ่นชิงเยี่ยนครุ่นคิด สีหน้าจริงจัง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น “เขาบอกว่ายังมีอีกที่หนึ่งที่เหมาะกับการอ่านหนังสือ เงียบสงบ แถมยังดื่มกาแฟได้ด้วย”
ที่ที่เขาพูดถึงน่าจะเป็นที่ทำงานของเขาสินะ ในช่วงเวลานี้ของต้นฉบับ เขาลาออกไปนานแล้ว
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ฉันแย่งโอกาสของเขามาล่ะ
หลินอี้ลูบจมูก “อ๋อ แบบนั้นก็ปกตินี่”
“ไม่ปกติ” เสิ่นชิงเยี่ยนส่ายหน้า
“ไม่ปกติตรงไหน?”
“พอเขาเห็นฉันก็เดินไม่เป็นเลย แต่นายไม่เป็นแบบนั้น”
แววตาของเสิ่นชิงเยี่ยนเผยอารมณ์แปลกประหลาด เธอสงสัยขึ้นมาว่า หรือจริง ๆ แล้วตัวเองจะมีเสน่ห์ขนาดนั้น?
เธอเอาแต่จมอยู่กับการเรียนมาตลอด จึงไม่ค่อยรู้จักตัวเองดีนัก
แต่เมื่อกี้หลินอี้ก็ชมว่าเธอสวย ทำไมเธอถึงไม่รู้สึกรังเกียจเลยนะ?
“เอ่อ…”
ฉู่หรานนี่ก็เป็นผู้ชายตามธรรมชาติจริง ๆ สินะ…