“ไปทางตะวันตกสามพันลี้ มีป่าเก่าแก่แห่งหนึ่ง ในป่ามีตำหนักโบราณพังทลายอยู่ครึ่งหนึ่ง”
โฮ่วถู่พิงลำต้นไม้ สายตามองออกนอกหุบเขา “เมื่อวันก่อนข้าผ่านไป รู้สึกว่าภายในมีสิ่งไม่บริสุทธิ์ ปนเปื้อนด้วยไอเย็นสกปรก คงซ่อนของโสโครกที่คลานออกมาจากใต้ดิน และยังมี… สมบัติเวทสมบูรณ์ชิ้นหนึ่ง กลิ่นอายบริสุทธิ์ถึงขีดสุด ชำระล้างสิ่งเย็นสกปรกได้ เจ้าไปเอามา ถือเป็นการฝึกฝนเสีย”
“สมบัติเวทสมบูรณ์?” เมิ่งชวนมองนาง
“อืม ระดับขั้นพอใช้” โฮ่วถู่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงตามสบาย “สำหรับตัวเจ้าในตอนนี้ นับว่าเหมาะนัก”
“ที่นั่นไม่สงบนัก สมบัติเวทย่อมมีผู้พิทักษ์ อาจเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากสวรรค์ หรือไม่ก็ก่อเกิดปัญหาขึ้นแล้ว”
สมบัติเวทสมบูรณ์ แม้เป็นเพียงสมบัติเวทระดับต่ำธรรมดา แต่สำหรับเมิ่งชวนในตอนนี้ก็นับเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก เพียงแต่ขั้นตอนการชิงมาคงไม่ง่ายดาย
“ขอบคุณ”
เมิ่งชวนกำน้ำเต้าพลางแววตาฉายความกระตือรือร้น
“จะกล่าวขอบคุณไย” โฮ่วถู่โบกมือ ล้วงเกราะดำวาววับเป็นเงาโลหะแผ่นบางออกมาจากอกเสื้อ
สิ่งนี้มีขนาดเล็กมาก รูปร่างก็ไม่สมส่วน
“เอาสิ่งนี้ไป ที่นั่นไอเย็นหนาแน่น เกล็ดนี้แฝงกลิ่นอายหนึ่งของวารีเที่ยงแท้เสวียนอู่ ขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ สงบจิตใจ แปะไว้ที่หน้าอกก็พอ”
เมิ่งชวนรับมา เกล็ดแตะมือเย็นเยียบ มีเสียงน้ำขึ้นน้ำลงแผ่วเบาดังเข้าหู
เขาทำตามที่โฮ่วถู่บอก แปะไว้ที่หน้าอก พลันรู้สึกถึงความเย็นสงบใจแผ่ซ่าน แม้แต่พลังธรรมะที่ปั่นป่วนในจุดตันเถียนจากน้ำเต้าพุธรณีก็ยังสงบลงหลายส่วน