ในสายตาท่านผู้เฒ่าเฉิน การเลือกหงหวงมิใช่การผจญภัยอีกต่อไป มันคือความโง่เขลาอย่างสิ้นเชิง!
คือจั๊กจั่นฤดูร้อนพร่ำถึงน้ำค้างแข็ง กบในบ่อพูดถึงทะเลกว้าง!
เฉินจิ่นเหยียนผงกศีรษะเห็นด้วย
เด็กคนนั้นที่ชื่อเมิ่งชวน คงไม่อยู่แล้วเป็นแน่
ส่วนบุตรชายของตน นามเป่ยเสวียน อีกหนึ่งปีกลับมาจากโลกเซียนชั้นสูง ก็จะสูญเสียเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ไปตลอดกาล——
แน่นอน พวกเขาอาจไม่ถึงกับสนิทสนมกันแต่แรก
……
ริมเขตเมืองเก่า ร้านสะดวกซื้อเล็กๆ ริมถนน
ป้ายเก่าคร่ำคร่า ตัวอักษร “ร้านสะดวกซื้อเฒ่าเมิ่ง” สีซีดจาง
ประตูม้วนปิดลงครึ่งหนึ่ง ภายในมีแสงไฟสลัว ชั้นวางสินค้ามีฝุ่นบางๆ จับ ราวกับไม่ได้ดูแลอย่างจริงจังมานาน
หลังเคาน์เตอร์ เมิ่งซานเหอนั่งบนม้านั่งเตี้ย ถือผ้าขี้ริ้ว เช็ดกระติกน้ำสเตนเลสที่แวววาวอยู่แล้วอย่างไม่มีสติ
เขาก้มศีรษะ ผมขาวตรงขมับมากขึ้นกว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อน รอยเหี่ยวย่นหางตาลึกเหมือนถูกมีดกรีด
ในห้องด้านในมีเสียงสะอื้นที่พยายามเก็บกั้น ขาดๆ หายๆ
ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล ภรรยาแทบไม่ลุกจากเตียง กินข้าวไม่ลง เผอมตอบเหมือนเสียคน เอาแต่ร่ำไห้ทั้งวัน พร่ำเพ้อ “เสี่ยวชวน” “เสี่ยวชวนของข้า”…
บุตรสาวเมิ่งเสี่ยวอวี่นั่งบนเก้าอี้เล็กหน้าประตูห้องด้านใน กอดเข่า ซ่อนหน้า ไว้ ไหล่กระตุกเล็กน้อย
นางเพิ่งขึ้นชั้น ม.3 เป็นวัยที่ร่าเริงชอบยิ้ม แต่ช่วงครึ่งเดือนนี้ ใบหน้านางไม่เคยมีรอยยิ้มอีกเลย