เมิ่งชวนเหยียบย่างผืนอลวน มุ่งสู่ วังจื่อเซียว
ความอลวนนอกฟ้าสีเทาหม่น ไร้ขอบเขต
กระแสพลังดั่งอสรพิษสีเทาหลายแสนล้านพลิ้วกระหวัด ฉีกกระชาก สายดินวารีอัคคีปรากฏวูบ กลายเป็นวังวนคลั่ง ฉีกทำลายสรรพสิ่ง
มิติเวลาสับสนงุนงง ทิศทางสูญสิ้น มีเพียงแสงจางแห่งวิถี วังจื่อเซียว ที่คอยชี้นำ ชี้ทางแก่สรรพชีวิต
เมิ่งชวนหยุดยืน ณ ขอบเขต หงหวง ทอดสายตามอง
ในความอลวน มีร่างไม่น้อยดิ้นรนก้าวไปเบื้องหน้าอย่างยากเย็น
ส่วนใหญ่เป็น เซียนทองคำ
บ้างใช้สมบัติเวทได้มาภายหลังปกปักษ์กาย แสงสมบัติสว่างวูบดับวาบภายใต้การโจมตีของกระแสพลัง
บ้างแสดงธรรมกายพันจั้ง ดั่งเรือโดดเดี่ยวกลางคืนคลั่งในความอลวน
บ้างรวมหลายคนตั้งค่ายกลเคลื่อนไป ยื้อกายาให้มั่นคง
ถึงกระนั้น ก็ยังมี เซียนทองคำ ขั้นต้นรากฐานไม่มั่นคงถูกวังวนกลืนหาย เสียงกรีดร้องขาดกึก ดับวิญญาณสลายกายาไม่หยุดหย่อน
เซียนทองคำ ขั้นต้น ใน หงหวง ขณะนี้ก็พอถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งแคว้นหนึ่ง—— มหาวิบัติปฐมกาลมังกรหงส์ การช่วงชิงระหว่างธรรมะและอธรรม ฝังกลบผู้แข็งแกร่งไปมากเกิน
แต่ใน ความอลวนนอกฟ้า นี้ กลับดั่งเทียนริบหรี่กลางพายุลมกรรโชก ดับวูบได้ทุกยาม
เมิ่งชวนถอนสายตา ก้าวเท้าหนึ่งก้าว
ด้วยระดับพลัง มหาเซียนทองคำ ของเขา ไม่ต้องใช้สมบัติเวทปกป้อง
หนทางความอลวนที่ทำให้เซียนทองคำขั้นต้นเก้าส่วนตายหนึ่งส่วนรอดนี่ สำหรับเขาแล้วก็แค่เดินเล่นในสวน
ความเร็วเขาไม่เร็ว แต่หนักแน่นยิ่งนัก ก้าวเดียวพันลี้ ลัดเลาะความอลวน
ระหว่างทาง เขาเห็นเซียนทองคำอีกมากที่ดิ้นรนก้าวไป
มีเฒ่าเต๋าผมขาวผู้หนึ่ง ถวายกระดองเต่าที่มีรอยร้าวหนาทึบออกมา หน้าซีดขาว ในตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ยามเมิ่งชวนผ่านไป ชี้นิ้วส่งประกายใสแห่ง ถังน้ำเต้าทองวุ่นหยวน ให้หนึ่งเส้น พยุงกระดองเต่า