ขณะที่เมิ่งชวนสังหารมังกรเขียวขั้นเซียนสุริยะในหงหวง, พิสูจน์มรรคสู่ขั้นมหาหลัว, และมุ่งหน้าสู่วังจื่อเซียว—
โลกสีน้ำเงิน เพิ่งผ่านไปกว่าครึ่งเดือน
เมืองอวิ๋นเฉิง, เขตเมืองเก่า, เรือนพักอาศัยของครอบครัวหน่วยงานแห่งหนึ่งในยุค 90
บ้านของเซียวเหยียนเพื่อนร่วมชั้นของเมิ่งชวน อยู่ที่ชั้นสาม
ห้องสองนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เรียบง่ายและเป็นระเบียบ
แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลอดระเบียงเข้ามา สะท้อนเงาเรียวยาวบนพื้นซีเมนต์
บนโต๊ะอาหารมีสามอย่างกับซุปหนึ่งอย่าง เป็นกับข้าวพื้นบ้านธรรมดา
ผู้เป็นพ่อ เซียวเจี้ยนกั๋ว กินข้าวเงียบๆ ผู้เป็นแม่ หลี่ซิ่วอิง กลับไม่มีกระเพาะอาหารมากนัก ตะเกียบเขี่ยไปมาอยู่ในชาม
“ครึ่งเดือนกว่าแล้ว...”
ในที่สุดหลี่ซิ่วอิงก็วางตะเกียบลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ไม่รู้เสี่ยวเหยียนอยู่ทางนั้นเป็นอย่างไรบ้าง... ว่ากันว่ายุทธภพระดับต่ำปลอดภัยที่สุด แต่ก็มีอัตราการตายเกือบสามเปอร์เซ็นต์นะ!”
“กินข้าวเถอะ” เซียวเจี้ยนกั๋วพูดเสียงทุ้ม “คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกปีเดียวก็ได้กลับมาแล้ว ยุทธภพระดับต่ำ แค่เขาไม่หาเรื่อง ซ่อนตัวอยู่ปีหนึ่งก็น่าจะปลอดภัย”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่มือที่พายข้าวของเขาก็ช้าลง
ลูกชายคือความหวังเดียวของครอบครัว คราวนี้ที่ไปโลกยุทธ์ ที่บ้านประหยัดมัธยัสถ์มาเกือบครึ่งปี ถึงพอเก็บเงินซื้อดาบยาวพิเศษเล่มนั้นได้
ถ้ากลับมาไม่ได้...
“ข้าแค่กระวนกระวายใจ” หลี่ซิ่วอิงขอบตาแดง “แสงสีทองวันนั้น... เจ้าคงไม่เห็น ตอนนั้นพ่อแม่ของเมิ่งชวนสลบไปหนึ่งคนเลย แม่ของเขาได้ยินว่าตอนนี้ยังลุกจากเตียงไม่ได้ คนซูบผอมจนผิดรูปไปหมด”