หัวหน้าถอยไปแล้ว พวกสิ่งชั่วร้ายที่เหลือยิ่งกระวนกระวาย ผ่านไปไม่นาน ก็พากันล่าถอยไปตามสายหมอกอย่างช้า ๆ
ภายในท้องพระโรงเหลือเพียงเมิ่งชวนผู้เดียว กับสภาพปรักหักพัง
เมิ่งชวนจึงได้ปล่อยลมหายใจที่กลั้นไว้ยาวนาน เอนหลังพิงแท่นบูชาเย็นเยียบ เลื่อนกายลงนั่งกับพื้น
แสงใสจากถังน้ำเต้าทองวุ่นหยวนไม่จางหาย ยังคงลอยนิ่งอยู่เหนือฝ่ามือสามนิ้ว สาดแสงนุ่มนวลปกป้องพื้นที่เล็ก ๆ ตรงนี้
เมิ่งชวนหลับตาพิจารณาภายใน
บาดเจ็บไม่เบา ไหล่ซ้าย แผ่นหลัง แขนขวาหลายแห่งถูกไอหยินชั่วร้ายกัดกร่อน เนื้อหนังสีทองอ่อนกับไอตายสีดำพันพัวต่อสู้กัน
พลังธรรมะใกล้เหือดแห้ง พลังหมุนวนที่จุดตันเถียนหมุนอย่างเฉื่อยชา
แต่รากฐานกายเนื้อที่หลอมจากเก้าทัณฑ์ปราณวิเศษนั้นแข็งแกร่งยิ่ง โลหิตและปราณยังคงพวยพุ่ง พลุ่งพล่านขึ้นมาเอง ประสานกับไอใสบริสุทธิ์ที่ไหลมาจากถังน้ำเต้าทองวุ่นหยวน ค่อย ๆ บดขยี้ขับไล่ไอชั่วร้ายในร่างทีละน้อย
การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่า อยู่ในทะเลญาณ
เมื่อเขากุมถังน้ำเต้า คลื่นวิถีเต๋ากว้างใหญ่ไพศาลหลั่งไหลเข้ามาฉับพลัน ภาพแตกกระจายและข้อมูลนับไม่ถ้วน ก็ไหลบ่าเข้ามาตาม
แรกเริ่มเปิดฟ้าแยกดิน ใสกับขุ่นแบ่งจากกัน มีไอปราณวุ่นหยวนแต่กำเนิดเส้นหนึ่งสัมผัสฟ้าดิน ก่อตัวในจุดพลังวิเศษใต้เงาเขาปู้โจว ผ่านกัปประมาณมิได้ จึงก่อเกิดเป็นถังน้ำเต้านี้