เช้าวันถัดมา ถังปิงเพิ่งเดินออกจากลิฟต์ ก็เห็นซูชิงชิงเกาะแขนหลินหยวน กระโดดเหยาะ ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานประธานบริษัท
มือข้างหนึ่งของหลินหยวนถือกระเป๋าของซูชิงชิง ส่วนอีกข้างประคองอยู่ตรงเอวของเธอ
ซูชิงชิงสวมชุดทำงานตัดเย็บเนี้ยบเรียบ ขายาวที่ปกติใส่รองเท้าส้นสูงยามนี้กลับแตะพื้นได้เพียงข้างเดียว ทั้งร่างแทบจะแนบชิดหลินหยวนเพื่อพยุงตัวให้ทรงตัวได้
“ชิงชิง เป็นอะไรไปน่ะ?”
ถังปิงหยุดเดิน
เธอมองข้อเท้าบวมแดงของซูชิงชิง ก่อนจะมองมือของหลินหยวนที่วางอยู่ตรงเอวอีกฝ่าย
ความร้อนบนใบหน้าของซูชิงชิงยังไม่จาง เมื่อได้ยินถังปิงถาม เธอก็รีบยืนตัวตรง แต่พอเท้าแตะพื้น ความเจ็บก็ทำให้ปากเบี้ยว
หลินหยวนประคองเอวเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แล้วช่วยพยุงให้ยืนมั่นคงอีกครั้ง
“คุณถัง งานเลี้ยงการกุศลเมื่อคืนประสบความสำเร็จมากครับ คุณซูดีใจจนไม่ทันมองทาง กลับถึงบ้านก็เลยเผลอหกล้ม”
หลินหยวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ซูชิงชิงหันข้างมาถลึงตาใส่เขา
“อย่ามาพูดเหลวไหล!”
“ผมพูดเรื่องจริงทั้งนั้น หรือคุณไม่ได้ล้มในห้องน้ำล่ะ?”
ริ้วแดงบนใบหน้าซูชิงชิงลามไปถึงใบหูทันที
“หลินหยวน!”
“โอเค ผมไม่พูดแล้ว”
ถังปิงมองท่าทางของทั้งคู่ แววตาเริ่มเจือความสงสัย
ก่อนออกไปร่วมงานเลี้ยงเมื่อคืน ซูชิงชิงยังร่าเริงกระฉับกระเฉงอยู่เลย ทำไมเพียงข้ามคืนถึงบาดเจ็บที่เท้าได้?
ที่แปลกยิ่งกว่าคือ ปกติชิงชิงเกลียดที่สุดเวลามีคนเข้าใกล้ แต่หลินหยวนวางมือบนเอวเธอ เธอกลับไม่โกรธขึ้นมาทันที
สองคนนี้ต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่
ถังปิงตัดสินใจในใจ แต่สีหน้าไม่แสดงออก
“งานเลี้ยงการกุศลเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง?”
เมื่อได้ยินคำถาม ซูชิงชิงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที