หลินหยวนหันกลับไปผลักประตูห้องทำงานของรองประธานบริษัทที่อยู่ติดกัน
ภายในห้องเงียบสงัด ม่านหนาหนักถูกดึงลงมาครึ่งหนึ่ง ทำให้แสงสว่างดูสลัวลงเล็กน้อย
ซูชิงชิงนั่งหันหลังให้ประตูอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารตัวใหญ่หรูหรา
เธอถอดเสื้อคลุมออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวรัดรูป เส้นโค้งอวบอิ่มเย้ายวนบริเวณหน้าอกดันเนื้อผ้าจนแทบโปร่งแสง ช่วงล่างเป็นกระโปรงทำงานสีดำทรงสอบรัดสะโพก ขับเน้นส่วนเว้าโค้งงดงามของเอวและสะโพกกลมกลึงได้อย่างเต็มที่
ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าหลินหยวนเข้ามาแล้ว
เธอก้มตัวลงเล็กน้อย มือขวาจับขอบถุงน่องสีเนื้อบางราวปีกจักจั่นที่สวมอยู่บนเท้าขวา กัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พลางค่อย ๆ ดึงลงอย่างระมัดระวัง
“ซี๊ด...”
พอถุงน่องเสียดสีกับข้อเท้าที่บวมแดง ซูชิงชิงก็เจ็บจนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นบนหน้าผาก
ถุงน่องเลื่อนลงตามเรียวขาสวยสะกดใจ เผยผิวเนียนนุ่มขาวอมชมพูดุจหยกเป็นบริเวณกว้าง
เรียวยาวตรง ไม่มีไขมันส่วนเกินแม้แต่น้อย
แค่ขาคู่นั้นก็ทำให้ผู้ชายทั้งโลกคลั่งได้แล้ว
“ถอดคล่องดีนี่ ให้ช่วยไหม?”
“อ๊ะ!”
ซูชิงชิงตกใจจนแทบสิ้นสติ ร้องเสียงหลง มือทั้งสองรีบดึงชายกระโปรงลงมากดปิดต้นขาไว้แน่น
พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินหยวนพิงโต๊ะทำงานอยู่ เขาเท้าคางพลางจ้องมองเรียวขางามของเธออย่างไม่เกรงใจ
“หลินหยวน! เข้ามาห้องทำงานคนอื่น ไม่รู้จักเคาะประตูหรือไง?!”
ซูชิงชิงทั้งอับอายทั้งโมโห ใบหน้างดงามแดงวาบลามไปถึงลำคอ
“ประตูก็ปิดไม่สนิทอยู่แล้ว อีกอย่าง ประธานถังให้ผมคุ้มกันคุณอย่างใกล้ชิด ใกล้ชิดเข้าใจไหม?”
หลินหยวนเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน สายตาหยุดอยู่บนเท้าขาวเนียนเปลือยเปล่าของเธอ