“หลับตาแล้วจะเดินยังไง อยากให้ฉันล้มไปนอนเป็นเบาะรองให้เธอด้วยหรือไง?”
หลินหยวนไม่พูดมาก เขาคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่สีเทาบนชั้นวางลงมา
เขาสะบัดข้อมือ ผ้าขนหนูผืนหนาก็คลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า ห่อหุ้มผิวขาวเนียนที่สะดุดตาเอาไว้แน่นมิดชิด
ซูชิงชิงยังไม่ทันได้เอ่ยปากประท้วง ร่างก็ลอยขึ้นจากพื้นเสียแล้ว
แขนข้างหนึ่งของหลินหยวนสอดผ่านข้อพับเข่า อีกข้างประคองแผ่นหลังเธอไว้มั่น ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นพาดแขนในท่าเจ้าหญิง
“ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ!”
ซูชิงชิงร้องด้วยความตกใจ สองมือยันอกเขาแล้วผลักออก
ผ้าเปียกบาง ๆ ที่แนบอยู่บนตัวแทบกันไอร้อนจากร่างเขาไม่ได้ กล้ามเนื้อแข็งแกร่งใต้เนื้อผ้าแนบชิดเข้ามา ฝ่ามือเธอร้อนวูบจนชาไปหมด
หลินหยวนก้มมองเธอแวบหนึ่ง
“อย่าดิ้น ถ้าบิดไปมาอีกสองที ผ้าที่ติดตัวเธอคงหลุดหมดจริง ๆ”
ซูชิงชิงกลั้นหายใจ แล้วหยุดขยับทันที
เธอกัดริมฝีปาก ใบหูแดงก่ำราวกับเลือดจะหยดลงมา แรงที่เคยยันอกเขาไว้ก็ค่อย ๆ ผ่อนลง
ชายหนุ่มเดินอย่างมั่นคง พื้นกระเบื้องเปียกลื่นใต้เท้าราวกับเป็นพื้นเรียบธรรมดา
กลิ่นยาสูบฉุนเข้มผสมกับไอร้อนจากตัวชายหนุ่มลอยเข้าจมูก หัวใจของซูชิงชิงเต้นรัวจนเสียจังหวะ ในหัวสับสนยุ่งเหยิงไปหมด
เรื่องเมื่อคืนที่โรงแรมดันผุดขึ้นมาในเวลาแบบนี้
ตอนนั้นเธอก็แนบชิดกับเขาอย่างนี้ แรงของผู้ชายคนนี้มากจนเธอต้านไม่ไหว