เมื่อเธอมองเห็นชายหนุ่มท่าทางยียวนที่พิงกรอบประตูอยู่ ร่างกายที่เกร็งขึงก็ผ่อนคลายลงทันที
เธอไม่เพียงไม่ดึงคอเสื้อที่เปิดอ้าให้ปิดลง แต่ยังฉวยโอกาสรั้งคอชุดกี่เพ้าลงอีกเล็กน้อย
ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดเผยให้เห็นใต้แสงไฟสีเหลืองนวล
ร่องอกลึกเย้ายวนราวกับจะดูดวิญญาณคนให้หลุดเข้าไป
เธอเอนกายพิงโต๊ะเครื่องแป้ง
เรียวขาขาวยาวตรงไขว้กัน
เผยให้เห็นจากรอยผ่าข้างสูงของชุดกี่เพ้าอย่างเด่นชัด
ปลายเล็บเท้าทาไว้ด้วยยาทาเล็บสีแดงสด
สะท้อนแสงระยิบระยับอย่างเย้ายวน
「ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็มีคนแอบมาดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้ากลางดึกนี่เอง」
เสิ่นชิงจู๋เผยอริมฝีปากแดงระเรื่อ
น้ำเสียงอ่อนหวานยิ่งกว่าตอนอยู่บนเวทีประมูลเสียอีก
หางเสียงแฝงความเย้ายวนชวนให้ใจสั่น
「ว่าไงล่ะ แขกแถวหน้าที่ทุ่มเงินเป็นล้านคนนั้น สนใจฉันเข้าแล้วหรือไง?」
หลินหยวนผลักประตูเดินดุ่ม ๆ เข้าไป
แล้วเอื้อมมือไปล็อกประตูจากด้านใน
เขาเดินไปหยุดตรงหน้าเสิ่นชิงจู๋
สายตากวาดมองเรือนร่างเย้ายวนของเธอขึ้นลงอย่างไม่คิดปิดบังอยู่สองรอบ
「คุณหนูเสิ่นงดงามเย้ายวนขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องชอบทั้งนั้น」
หลินหยวนยิ้มกว้างพลางขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
ปลายจมูกแทบจะแตะแก้มของเสิ่นชิงจู๋อยู่แล้ว
กลิ่นมะลิอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของหญิงสาวลอยเข้าจมูกเขา
「เมื่อกี้ฉันประมูลช่วยหอรวมสมบัติของพวกคุณไปตั้งล้านหนึ่ง คุณหนูเสิ่นคิดจะตอบแทนฉันยังไง?」
「ยอมมอบตัวให้ฉันได้ไหมล่ะ?」
หลินหยวนยื่นนิ้วไปเชยคางเกลี้ยงเกลาของเสิ่นชิงจู๋
เสิ่นชิงจู๋ไม่ได้หลบ
เธอยังเขย่งปลายเท้าขึ้นเป็นฝ่ายแนบเข้าหาเขาด้วยซ้ำ